Alışkanlık Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Bir daha karşılaşmamak üzere
ayrılmıştık birbirimizden.
Hangi rüzgâr attı seni karşıma?
Tam gözlerimin ortasında buldum gözlerini.
Sen bana baktın,
ben öylece sana.

Kirpiklerinde taze yaşlar vardı.
Bilirim, sebebi ben değildim.
Başka bir omuzda ağlayıp gelmişsin.
Yüzünde benden kalmayan çizgiler vardı;
benden giderken böyle değildin.

Gel, otur.
Bırak kırık adımlarını kapının eşiğinde.
Anlat derdini, dinlerim.
İstersen sabaha kadar dinlerim seni.
En sevdiğin filmi açarım,
sevdiğin çikolatayı alırım.
Ama sakın benden yeniden sevmemi isteme.

Yağmurdan kaçan biri gibi
sığındın dizlerime.
Başını okşadım, yaralarını dinledim.
İyileşeceksin, biliyorum.
Sonra geldiğin yere döneceksin.
Çünkü senin kırışıklıklarını bir başkası,
benimkileri ise sen oluşturdun.

Ben senin bu gecelik sığınağın olurum belki,
ama bir daha asla evin olmam.