Evden çıkarken Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Sen evden çıkarken
ben sana
“üşürsün” demedim.

Çünkü insan
bazı kadınları
kapının önünde değil,
içinden uğurluyor.

Çantanı omzuna aldın.
Küçük bir hareketti.

Ama bütün ev
birden küçüldü.

Mutfakta duran iki tabak,
duvardaki saat,
koltuğun üzerinde bıraktığın saç tokası...

Hepsi
senden yana çıktı.

Ben hâlâ
kendimi savunuyordum.

Ne kadar komik.

Bir insan
sevilmediğini anladığında
bile kendini haklı çıkarmaya çalışıyor.

Sen kapıya geldin.

Elini tokmağa götürdün.

Ben o sırada
ilk defa
ellerine baktım.

Meğer seni
hiç ellerinden tanımamışım.

Hep yüzüne bakmışım.

Oysa ellerin
benden önce vazgeçmiş senden.

“Kal” diyebilirdim.

Demediğim için değil.

Söylesem
kalacağını düşündüğüm için demedim.

Çünkü sevgi bazen
birinin kalmasını istemek değil,

kalırsa
ona yeniden zarar vereceğini
bilmektir.

Kapı kapandı.

Evde
senin bıraktığın şeyler kaldı.

Bir toka,
yarım bardak su,
koltuğun çökük tarafı...

Bir de ben.

En gereksiz eşya
meğer benmişim.

Sonra düşündüm:

Sen benden çıkıp
bir eve gitmedin.

Benim yaptıklarımdan
çıktın.

İnsan bunu
kapı kapandıktan sonra anlıyor.

Ve bazı kapılar
dışarıdan kapanmıyor.

İçeriden
bir daha açılmıyor.