Eylül uykusu Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Günün yorgunluğu ağır bir sis gibi
sarmışken evi,
uzandım karanlığa
her zamanki ezberimle.

Ama bir boşluk vardı yatağımda,
geceden daha kara:

Yastığım yoktu.

Fırladım karanlığa,
gecenin beyazına.

Tam sarılacakken
yarım kalmış kokuna,
bir el dokundu omzuma:

“Dur...
Ne yapıyorsun?”

“Delirmişsin.
Gecenin bu saatinde,
bu ayazda
toprağı mı avuçluyorsun?”

Durdum.

Dünya sustu.
Zaman, damarımda dondu.

Elimin altındaki
pamuk değildi artık;
dondurucu bir ayazdı.

“Anlamıyorsun,” dediler.

“Eylül,
o caddeden hiç karşıya geçemedi.”

“Yalan!”

Yüzümü o yastığıma gömdüm.

“Siz taş dersiniz.
Ben yastığımı bilirim.”

“Koklayın...
Hâlâ Eylül kokuyor burası.

Bakın,
kaldırımdan karşıya geçerken
ellerimi hâlâ tutuyor.”

Siz ne derseniz deyin bana.

Deli de diyebilirsiniz.

Siz buna
bitmiş bir ömür dersiniz.

Ben ise
her sabah
onun göz bebekleriyle uyanıyorum.

Toprağın altından
nefesinin sesi geliyor
hâlâ kulaklarıma.

Beni yalnız bırakın.

Çünkü başımın gördüğü
en güzel yastık,

tam burada,

Eylül’ün yanında.