"Ağaç vakitle büyütür meyvesini, insan
sabırla devşirir ömrünü."
Ulu ceviz ağacına
Patikadan adım adım yaklaşıyorum
Yolun hemen kıyısında.
Yoruluyor,
Mola veriyorum.
Yaprakları seyrek,
Taşın bağrını yararak
Uzanmış gökyüzüne.
Heybetinden gözümü alamıyor,
Doyasıya seyrediyorum.
Yağmur yağsa bir damla tutmaz yaprağı,
Gölgesi de makbul değildir
Bu ağacın
Altında.
Günden güne, sessizce
Doluyor içi cevizlerin,
Yeşil bir örtüye bürünüyor zaman.
Sonbahar yağmuru silkeliyor ağacı,
Dökülüyor cevizler yol boyunca yere.
Topluyorum;
Sağ cebime,
Kazağımın eteğine
Dolduruyorum.
Koşuyorum eve;
Sol elimde ekmek, sağımda kına.
Parmaklarımda acı bir leke,
Güneş çıkıyor, seriyorum yere.
Bekle ki kurusun
Havadaki rutubetten.
Kurumadan kırıyorum.
Çetin ceviz ki!
Çıkar içini çıkarabilirsen!
Beyaz.
Taze.
Acı.
Ve ulu bir sabır kalıyor
elimde avcumda.
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 10:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Eylül, patikanın tozunu ağırlaştırıp da dağın sırtına yaslandığında, o ulu ceviz ağacının altı yine hüzünlü bir tenhalığa bürünürdü. Köylüler bilirdi; bu ağacın gölgesinde soluklanılmazdı, çünkü gölgesi insana serinlik değil, içten içe bir ağırlık verirdi. Yaprakları yağmuru tutmaz, suyu doğrudan kökünün en derin acısına akıtırdı. Fakat o, gölgesine değil, zamanın ona yüklediği sabra bakardı. Günden güne, insan gözünün fark edemeyeceği bir sessizlikle yeşil kabuklar şişti, kabuklar çatlamaya yüz tuttu. Sonbaharın ilk sert yağmuru esip de dalları salladığında, yer gök ceviz oldu. Çocuk, elleri üşüse de durmadı; topladı, sağ cebine bastı, kazağının eteğini yukarı kıvırıp bir ambar gibi doldurdu. Eve dönüş yolu, sol elindeki yarım somun ekmek ile sağ avucuna sinen o çıkmaz kına lekesiyle birleşti. Taze ceviz kabuğunun parmak uçlarında bıraktığı o indelible (silinmez) kahverengilik, toprağın insana vurduğu imza gibiydi. Güneş açar açmaz ıslak taşların üzerine serdi asgari ganimetini. Beklemek, çocuk yüreğine en büyük azaptı; kurumasını bekleyemedi. Çekiç ya da taş... Çetin cevizdi. Kabuğu direndi, zoru sevdi. Ama içindeki o beyaz, taze ve hafif acı ete kavuştuğunda, geriye ne kırılan kabuk kaldı ne de yorgunluk. Avucunda kalan tek şey, ağacın göğsünden koparılan ulu bir sabırdı. İnsan, ömrünü işte böyle, parmaklarındaki lekeyle ve sabırla devşirirdi.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!