Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Kışı gelen ömrüme sonbahar yeli vurdu,
Döküldü yaprakları, dallar mateme durdu.
Bir ömür yetmez iken dünyayı yaşamaya,
Fırtına koptu birden, savurdukça savurdu.

Hayat bu, durulmaz ki; sevgisi, meşakkati,

Bir âna sığdırdım milyonca yılı,
Bilmem ki zamanın neresindeyim?
Evrenin sırtında kaldım takılı,
Belki de hayâlin zirvesindeyim?

Hergün başka Big Bang savurur beni,

Neyi Yazayım?

Yazdığım okunmaz, sözüm tutulmaz;
Bana yaz diyorlar, neyi yazayım?
Bin kere yalvarsam muradım olmaz;
Bana yaz diyorlar, neyi yazayım?

Ne umut, teselli gelmiyor yârdan,
Kış sardı dağları yazdan, bahardan.
Güvercin salardım bir haber için,
Ulaşmaz diyorlar borandan, kardan.

Kara kıl çadırda görmüştüm Seni,
Zeytine benzeyen gözlerin vardı.
Yelek, mintan, şalvar örtmüş bedeni;
İç model gelişmiş, örtüsü dardı.

Gözler görse de heran, hep doğruyu söylemez,
Gerçeği istiyorsan, gönülle bakacaksın.
Bazen duygular söyler, dudak gerçeği demez,
Gerçeğin ateşini yürekte yakacaksın.

Mantık bunları süzer, gerekirse denetler,

Ne ölçüye sığarsın, ne daraya gelirsin,
Doğrun yok ki gözüken, eksenin bozuk senin.
İstersin ki her şeyi şans kapına getirsin,
Birgün haber vermeden; ayaktan kayar zemin.

Ölçü, düzen işidir gördüğün koca âlem,

Öyle zaman olur; hâlin sorulmaz,
Şayet Ârif olsan, kadrin bilinmez.
O Ârif'ler ender gelir zamana;
Gideni ararsın, yerleri dolmaz...

Fatih-İST.

Öğüt !..

Defter bitti sonunda, kalmadı kâğıt,

Sözlerimiz bilene öğüttür, öğüt.

OH OLSUN!..

Yazık, yazık deme sen bu Millete,
Lâyığını buldu, düştü zillete.
Din'le afyonlandı,doğru bu muydu;
İslam düşürür mü hiç sefalete?