Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Aşk vuslatı zordur, kolay varılmaz,
Sonsuzluğa uzar gider, yorulmaz.
Hayâli takarsın ancak peşine,
Ay geçer, yıl geçer gönül durulmaz.

Nice aşkın yolu çöllere düştü,

Sinsi düşman topladı da büsbütün güçlerini,
Dünyayı kasıp kavurdu, yıktı tüm burçlarını.
İflas etti teknoloji, insanlar can verdiler,
Bir mikroskop lamelinde gördüler suçlarını.

Bu Kent İstanbul olalı böyle tenha olmadı,

ŞIPSEVDİ...

Senin de saçına aklar dolacak,
Gülyüzün elbette birgün solacak.
Yalnızlık senin de derdin olacak,
Terkettiğin güne ağlayacaksın.

Ne ses kaldı, ne nefes merâmı anlatmaya,
Dostlar artık bu demdem çok şeyler beklemesin.
El ayak yetmez oldu ne taş, ne gül atmaya,
Hatır kırdı deyip de lafa laf eklemesin.

Kırılan genç dallara üzülürüz baktıkça,

Bir dünya ki yaşadık; yaşayamadık,
Sırtımızda yük oldu, taşıyamadık.
Dertler kurşun hizası; cana dokundu,
Kader kara baht yazmış, ışıyamadık.

Sensin şu gönlümün nazlı maralı,
Senden başkasına yâr diyemem ki.
Kimi gün kızıldır, kimi karalı;
Ak yağsa saçına, kar diyemem ki.

Gözünün yeşili bahar çimeni,

Gözü yaşlı sonbahar, kışın habercisisin,
Kapıları kapatsak, camlardan gelir sesin.
Her canlı aranırken kuytularda sıcak yer;
Ruhumuzu üşütür senin soğuk nefesin.

Kar bastırdı dağları, yolları hep buz kesti,

Düşmüyorsa şiir gönül bahçene,
Aşksız, besmelesiz sakın deneme.
Bazen kalem susar, cevapsız kalır,
Yılgınlık gösterip; bana ne, deme.

Hayâller karşından anbean geçmez,

Sırat Koşusu...

Duâlar üşüdü, hayaller yorgun,
Kış düştü ömrüme, buz tuttu ruhum.
Gönül alçaklarda yedi de vurgun;
Tevazu adına tuz yuttu ruhum.

Gördük ki ömrümüz birkaç solukmuş,
Verdik de, almağa zaman kalmadı.
Ele gelen derya, bize olukmuş,
Bizim delik kazan asla dolmadı.

Hayırsız zamanda geldik dünyaya,