Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Şiir, şiir olsun anlatsın lafı,
Ustalıksız söze, ben şiir demem.
Öyle dokunsun ki; ayıltsın safı,
Boşa çıkan sözü, asla söylemem.

Sanki sayıklama; mantığı muhâl,

İsterse çağırsın bakışın beni,
Beyhude yorulma, gelemem artık.
Hasretin yakıyor desen bu teni,
Zamanı, yoluna seremem artık.

Saçların denizdi, gözlerin mehtap,

Bahar güllerine eş, ey bahar kokuşlu kız;
Sanırım yüreciğin, benimki gibi ıssız.
Bir ağaç gövdesine yaslanmışsın yalınız,
Sanırım yüreciğin, benimki gibi ıssız.

Gülüşün kime nisbet, can yakıyor bakışın,

Gönlümde melâle Sen oldun sebep,
Yazım kışım değil, sonbaharımsın.
Bütün renklerimi çaldın gittin hep,
Başa kar düşüren bergüzarımsın.

Hayaller, gerçekler dünde mi kaldı,

Sanki üçer beşer geçti seneler,
Günleri, ayları hiç sorma sakın.
Dost diye bildiğim bazı keneler,
Koydular bizi de son söze yakın.

Yine de tükenmez sözümüz bizim,

Ömür Tarlası...

Günü gelip göçersem; beni sen yaz kalemim,
Dostlar ansın adımı, eksilmesin selâmım.
Eksik, artık laf ettik, anlaşılsın merâmım,
Dostlar ansın adımı, eksilmesin selâmım.

Sarardı mevsimler, karardı dağlar,
Bana yeni günde yine vâh düştü.
Gül bahçem târumâr, bozuldu bağlar,
Yılları süpürdüm, dile âh düştü.

Düşsek de kalkarız, yollar bizimdir,

Doyamam gözlerine bin yıl baksam da senin,
Kıydı nice âşıka cellada eş gözlerin.
Sanki misk-i anberdir yanına varsam tenin.
Gece ay parlaklığı, gündüz güneş gözlerin.

Saçların Marmara'nın mehtâba vuran yüzü,

Aziz Dost A.Rahim Balcıoğlu'nun
ruhuna rahmet dualarımızla...

Şairdi, yazardı, hem de söylerdi,
Allah'a yakın dost, kâfire şerdi;
Kalemi bir kılıç gibi keserdi,

Gel dedikçe ben koştum, sen yine uzaklaştın,
Bilmem nedir maksadın, karlı dağları aştın.
Son demin mutluluğu bir hazan mevsimiymiş;
Güneş gibi buluttan bir göründün, bir kaçtın.