Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Ne teselli, ne umut gittiğin günden beri,
Anlaşıldı vefasız, dönmeyeceksin geri.
Ben seni seviyorken canımdan da ileri,
Anlaşıldı vefasız, dönmeyeceksin geri.

Senden çektiğimi kimseler bilmez,
Derdin bini aştı avare gönül.
Benimle olmasan ismin bilinmez,
Artık bil haddini bîçare gönül.

Her zaman bir olmaz insanın hâli,
Bazen kederlenir artar melâli.
Kaderde yazanlar gelecek başa,
Dünyada kalacak dünyanın malı.

Nice ağa, beyler hüküm sürdüler,

Günden Yarına...

Yol yordam tanımaz, yollara düşer,
Navigasyon arar geri dönmeğe.
Düz yolu göstersen, izinden şaşar,
Birden balon gibi başlar sönmeğe.

Göster yüzünü güneş, karanlıklar kaybolsun,
Çirkinlikler silinsin, gönlüm ışıkla dolsun.
Renk renk açsın çiçekler, Cennet'e dönsün zaman;
Dizlerimin ağrısı, bâri seninle dursun.

Kandırmak zor sanat, lâkin sonu var,
İnsan ki akıllı, sonunda anlar.
Her taş gediğine uygun oturmaz,
Gün sorguya çıkar; geçer zamanlar.

Güvercinler...

Güvercinler benim aşkımı çaldı,
Mektuplar yârime artık gitmiyor.
Sevgiler, selamlar yollarda kaldı,
Mendiller bağladım, dal iletmiyor.

Yeşili sarıya döndürdü zaman,
Nice güzellikler bir bir solacak.
Soğuyan havalar vermiyor aman,
Bilmem geleceğe kimler kalacak?

Zaman ki; zamanı eleyen elek,

Hatâdan hatâya düştü yolumuz,
Yolları, yılları boşuna ezdik.
Şimdi tamiratla meşgul kolumuz,
Sonunda uyanıp, havayı sezdik.

"Türk'e kedi vermem." dedi gururla;

Hata düzeltme