Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Hatırladım nice geçmiş günleri,
İçinde var mıyım, bilmem yok muyum?
Sanki bir rüyaydı, kalmış ünleri,
Yaşlı yüreğime son bir şok muyum?

Gül devri geçer güllerin, dalda dikeni kalır,
Kış gelir, yaprak dökülür, kırda kökeni kalır.
Toprak oynar, hane göçer, yerde çökeni kalır,
Yâr gider, beni ağlatır; derdi çekeni kalır.

Âlem ahenginde döner, istemez başka komut,

Yeşil gözler, sarı saça yaraşmış,
Gurbette efsâne olmuşsun güzel.
Gittiğin yerlerde adın yarışmış,
Gözlerde mestâne olmuşsun güzel.

Gitmişsin Bursa'ya deniz ötesi,

Nemenem âlemdir şu garip dünya;
Kırk yıllık yârenler yabancılaşır.
Boşuna, kurduğun dünyalık hülya,
Dev adam sandığın; gör, çocuklaşır.

Yüzümüz gülse de içimiz ağlar,
Devran yol vermiyor, önümüz dağlar.
Küssem de talihe çâre bulunmaz,
Gezdiğimiz yerde güz olur bağlar.

Karagün dostluğu yalnız bize mi?

Sonsuz bir âleme doğru yolumuz,
Ne engeller aştık, geçitler geçtik.
Gâh bağlandı ayak ve de kolumuz,
Azimle, şuurla doğruyu seçtik.

Bir sonbahar daha çaldı kapımı,
Devreden ömürdü sanki sonbahar.
Yaz bitiyor, hüzün sardı yapımı,
Döner mevsim, ufku karakış sarar.

Yağmurun sesine uyandım bugün,

Nerde o güzellik, mağrur bakışlar,
Hani siyah saçlar, o can yakışlar;
Hançeri andıran simsiyah kaşlar?
Hasta yatağına bir devran düştü.

Çıkmadık canlardan umut kesilmez,

Son noktaya geldik, beklemekteyiz,
Yaprağımız daldan düştü, düşecek.
Zannımca güne gün eklemekteyiz,
Bilmem kimler mazarımı deşecek.

Hakk dosta yürüdük ağlaya güle,

Düşünmek Zamanı.

"Umutlar ufukta bir bir söndüler,
Dev gibi hayaller kuşa döndüler.
Geleceğe koştuk atlarımızla,
Ne yazık, cümlesi başa döndüler."