Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Gönlüm gibi kırgın, dünden tasalı,
Güzlerce kapatmış mağrur yüzünü.
Bin yıldır dinlenen Bağdat Masalı,
Irak rüyasında bir kış hüzünü.

Rüyalar kâbuslu, hep kan sızıyor,

Perakende yaşadık hayatı, buna inan,
Toptancı mal vermedi, bilmem ettik mi ziyan?
Sefalet yaşamadık, yağımızla kavrulduk,
Acımızda sabrettik, tatlımız âyan beyan.

Hayallerimiz vardı gerçeğe götürecek,

Sığda birşey arama, derinlere doğru bak,
Herşeyin dışı kabuk, sen gönülde ateş yak.
Başındaki kavukmuş, üstünde varmış yokmuş,
İnci, altın yerine; bilim bileziği tak.

Kafes altından olsa; vatana hasret bitmez,

Elbet demokrasi ve kutlu devlet;
Kutlu devlet ancak halkla kurulur.
Halklar kenetlenir, oluşur millet,
Millet birliğine saygı duyulur.

Bu birlik bozulmaz topla, tüfekle,

Ne hikmettir ey aklım; hem gündüz, gecedeyim,
Ben zerrene muhtaçken, sandım ki yücedeyim.
Okudum onca kitap, kapattım sayfaları,
Elif battı gözüme, baktım ilk hecedeyim...

18.08.2015 Fatih-İST.

Ses verin gönlüme mezar taşları,
Yârine doymayan yiğitler nerde?
Sellerce akarken şu gözyaşları,
Derdini anacak beyitler nerde?

Bu muydu kaderi polisin, erin;

Coşkun akar karlı dağın deresi,
Kışın soğuk olur, elle içilmez.
Gonca vermiş derler yârin yöresi,
Dereden geçilir, yârdan geçilmez.

Köprüler yıkıyor, bentler aşıyor;

Derdimi dedim de; anlatamadım,
Bu tezgâh eskidi, mal üretmiyor.
Pazara çıkardım, hiç satamadım,
Kime ne verdimse para etmiyor.

Çuvallar yamalı, kimisi delik,

Hayalim solarken çerçevelerde,
Ömür bir meçhule hızla koşuyor.
Her kalbur buğdayı gün gün eler de;
Neden taşlar üstünde dolaşıyor?

İnsanın kaderi elenmek midir?

Akar zaman son çizgiye, umutlar yiter;
Siner gölgeye duygular, hayaller biter.
Bir kıpırtı bekleyedur gönül telinden,
Saz bir yana, söz bir yana dökülür gider.

Seyrindeyiz şu mekânın, hem de zamânın