Herşey normale dönmeye başladığı an
Bir fırtına kopar deryaların en derininden
Ucu bucağı bulunmaz bu kopan tufanın
Yerle yeksan olur bütün kainat
Düşünceler denizinde boğulmaya çalışır insan
Herşey normale dönmeye başladığı an
Herşey uzakken güzel
Denizler uzakken görkemli
Çiçekler açmayınca güzel kokar hasretiyle
İnsan ozleyince sevinir
Gökten yıldız düşse yerlere
Yanında olunca değersizdir
Gidişinle yer sardıldı
Gökyüzü kapandı bütün geçmişiyle
Son gidişin galiba sevgilim
Sanki bir daha göremeyecekmişim gibi geldi
Dünyamı kuruttun gidişinle
Farkında değilsin
Yoruldum
Bir parça huzur arıyorum
Gençliğimi sömüren şehrin dar sokaklarında
Yürüyorum yürüyorum ardıma bakmadan
Eskiyi arayan ıslak bakışlarımda
Bir tenha köşe arıyorum
Bir bahar rüzgarında alışmaya çalışmak
Sabahında öter kuşları
Seher başlamadan
Gün doğmaya yakın
Ve hatta seni unutamamanın eşiğinde
Kalabalıkların sesinden ayrılıp
Zor değil artık seni düşünmek
Şimdi çıkıp gelsen
Sabahlara kadar otursak
Devlet meselelerini konuşsak
Yok o parti batacak , yok bu parti yeni kurulmuş
Kim anlar bizim sevdamızdan
Seni bütün yokluğumla sevdim
Bütün imkanlarımın sınırlı olduğu halde
Seni delicesine sevmenin yetmeyeceğini bildiğim halde
Sevdim
Ve gerçek şu ki sevgilim
Aklım yoktu seni severken
Ulaşılmaz olmanı istiyorum
Öyle ulaşılmaz ol ki
Ne yaparsam yapayım
Nereye gidersem gideyim
Hani gün gelir
Seni hatırlarım
Yüreğime inen yorgunluk aklımı bulandırıyor
Biz seninle aynı mekanda bulunmayalım
Biz seninle gelmeyelim göz göze
Biz biz olmayalım
Hatta yarın son günümüz olsun
Aynı havayı solumazsak da yaşarız emin ol
İnsan ne eksikse kendinde ona medet umarmış
Sevgi eksikse sevmeye
Umut eksikse belkilere
Aşk eksikse şarkıları ararmış insan
İnsan kendinde olmayana hayal kurar
Noksansa doldurmaya
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!