Emre Soydan Şiirleri - Şair Emre Soydan

Bekliyorum
Belkide hiç gelmeyecek
Belki de unuttu beni bir köşeye sıyrıldı
Yine de bekliyorum
Ama beklemeyi de sevmiyorum
Belki de tek sevmediğim şey

Benim hayallerimi gerçekleştiren bir kadın var
Yıldızları elleriyle tutan
Gökyüzünü karış karış çizen
Şiire aşık
Bir kadın var
Sen değilsin sevgilim benim hayalim

Herşey normale dönmeye başladığı an
Bir fırtına kopar deryaların en derininden
Ucu bucağı bulunmaz bu kopan tufanın
Yerle yeksan olur bütün kainat
Düşünceler denizinde boğulmaya çalışır insan
Herşey normale dönmeye başladığı an

Herşey uzakken güzel
Denizler uzakken görkemli
Çiçekler açmayınca güzel kokar hasretiyle
İnsan ozleyince sevinir
Gökten yıldız düşse yerlere
Yanında olunca değersizdir

Yoruldum
Bir parça huzur arıyorum
Gençliğimi sömüren şehrin dar sokaklarında
Yürüyorum yürüyorum ardıma bakmadan
Eskiyi arayan ıslak bakışlarımda
Bir tenha köşe arıyorum

İnsan ne eksikse kendinde ona medet umarmış
Sevgi eksikse sevmeye
Umut eksikse belkilere
Aşk eksikse şarkıları ararmış insan
İnsan kendinde olmayana hayal kurar
Noksansa doldurmaya

İnsan nasıl kandırılır
Birini kandırmak için yalan soylemek mi gerekir
Gerçeği söylersek kandıramaz mıyız
Karşımızdakini
Bazen silah zoruyla
Bazen de bı sözle inandırırsın kendini

Bir fotoğrafı kaç kere seyreder insan
Kaç kere dalıp dalıp gider ona ait olmayan gözlere
Kaç kere
Kaç kere kulaklarına bişey fısıldar
En güzel kelimeleri anlatır
En güzel diyarlardan gelen

Bugün kazanmanın kıyısından döndüm
Az kalmıştı çok az
Az kalsın dünya benim için duracaktı
Az kalsın sonuna gelecektim gökyüzünün
Az kalsın ben ben olmaktan çıkacak
Sonsuzluğun sessizliğinde bir hiç olacaktım

Sular duruldu
Sessizlik çöktü limanlara
Yelken yürümez
Dalga vurmaz oldu kayalara

Gök yüzüldü kemiğinden