Elimi. Birakma Şiiri - Ahmet Özen

Omuzlarındaki ağırlığı biraz olsun hafifletebilmem için,
ne olur, elimi bırakma.
Elini kalbine koyduğunda,
orada beni de hisset.
Çünkü kalbindeki ağırlığa bazen yetişemiyorum;
sana uzattığım elim,
karanlığın içinde boşa düşüyor.
Bazen aklıma geliyorsun,
aklım duruyor…
Sen mutlu değilken
bana mutluluğun formülünü anlatma.
Çünkü mutluluk,
sen yoksan neye yarar ki?

Kendime kızıyorum çoğu zaman.
Ben gülerken senin içindeki hüznü hissedemiyorsam,
gel, bütün sitemini bırak yüreğime.
Çünkü benim mutsuzluğum
seni ne kadar incitiyorsa,
senin mutsuzluğun da
benim yüreğimde o kadar büyük bir ateş.
Ben “sen” dediğimde
yüzümde bir tebessüm oluşmuyorsa,
o gülüşün içinde sen yoksan
ne anlamı var?
Kızma kendine…
Sen kendine kızarsan,
ben de kendi içimde eksilirim.
Bu aralar yine duvarlar ördüm etrafıma.
Kimsenin yıkmasına izin vermiyorum sadece
İçimde kopan fırtınayı
bir süre kendi sessizliğimde dindirmeliyim.
Ben ki kendimi o ateşe attım,
köz olana kadar değil;
içimde yeniden bir ışık doğana kadar
kendi sessizliğimde yanmalıyım.

Farkındayım…
Yine taktım maskemi.
Yine sahte gülüşler savuruyorum etrafa.
Ama artık onu bile beceremiyorum.
Kendimi inandıramadığım bir gülüşe
başkalarını nasıl inandırayım?
Hareketlerim değişti.
Sözlerim bazen kırıcı,
sessizliğim bile rahatsız edici oldu.
Ben yine kabuğuma çekildim.
Biraz susmaya,
biraz dinlenmeye,
biraz da kendimi toplamaya ihtiyacım var.
Her seferinde içimde bir şeyler çırpınırken,
yüreğimin acısına
yalnızca senin varlığında nefes aldım.
Çünkü ben seni
“herkes” sanmadım.
Seni hiçbir zaman
başkalarıyla aynı kefeye koymadım.
Çünkü seni herkesten farklı hissettiren
başka bir yürek taşıdım sol yanımda.
Sen benim özelim oldun.
Sahip çıktım sana.
Duygularım oldun.
Seni avuçlarımda
bir bebeğin sıcaklığını korur gibi taşıdım.
Sıcaklığını içime aldım,
kokunu hatıralarıma sakladım.
Hiç kimseyi sana benzetmedim.
Ne seni…
ne de sana ait olan sevgiyi

yüreğimde başka bir duyguyla karıştırdım.
Bazen bahçemde siyah bir gül oldun.
En farklı koku,
en farklı görüntü,
en farklı his…
Kimsenin anlayamadığı
bir güzellik gibi büyüdün içimde.
Ve ben hiçbir zaman
yağmurun suyuna ihtiyaç duymadım.
Çünkü benim siyah gülüm,
başka türlü sulandı.
Yağmur damlalarıyla değil,
gözlerimden süzülen
ve kimsenin görmediği
sessiz yaşlarla…
Belki de bu yüzden
siyah güldün.
Belki de bu yüzden
seni herkesten farklı sevdim.
Çünkü bazı sevgiler
güneşle büyümez…
Bazıları,
insanın en karanlık gecesinde
yüreğinin içinde açar.