Bilemiyorum Şiiri - Ahmet Özen

Bilemiyorum. değersizligi gördükçe
neden sana bağlandım körü körüne diye
Umutlarının SADECE sende olduğunu hisini.
neden kendimi kandirarak inandırmak istedim.
Ben şimdi Hasreti çekerken içimde.
Sen Hayallerinin peşinden koşuyorsun
Seven sevdiğine bunu yaparmi desem
Hazir bir cevapla ne yaptım ki dersin.
Oysa kılı kırk yarmak için çabanı görmesin.
Boş yere biten sevdanın ıslak imzası gibi. gozyaslarimda sonlandirdim herşeyi.
Sabri seninle öğrendim demiştin. Ya
Sanırım yine suçlu olan benim.
Sabri sana çok yanlış oğretmişim.
Ben sabıra aşık olan bir insanım oysa.
Neyse boş ver herşeyi.
nasıl olsa suçlu olan benim.

Dargınlık insanlara mahsus bildiğim kadar .
Sonrasında vefa girer ortaya. ve güzel yaşadığı anıları bir bahane ile öne sürer seven insan.
yeniden kazanmak için
Bir dere gibi herşeyin akip gitmesine müsade etmez. Tutar bir yerlerden
Her şeyi boş verde
Seven insan kaybetmekten korkar bir kere.
Özledim mi peki dediğini duyar gibiyim.
Özlemek içimde bir çocuğun içinden hıçkıra hıçkıra ağladığı gibi yakıyor içimi
Özlem buysa. Evet çok özledim seni
ama anlam veremedigin tutumunda
Bir sevdanın yok oluşunu izler gibiyim
Çözemedim seni bilemiyorum işte.

Bazen aptallığım tutar sana karşı…
Seni kırdığımda kendime olan öfkem bile dinmez.
Ateşin küllerin ve dumanın arasında kaybolmak isterim; belki kendimden uzaklaşırım diye…
Hep kendimi sorgularım.
Uykularımı bölen düşünceler,
sessizlikte büyüyen hesaplaşmalar…
Bazen yatağımdan nefesim kesilerek fırlar,
“Nasıl bu hâle geldim?” diye sorarım kendime
Sana hiçbir şeyden daha azını anlatamadım;
sen hep en önemli oldun.
En büyük savaşım buydu:
seni severken kendimi susturmak,
kendimi dinlerken seni kaybetmekten korkmak…
Aklım susmak, kalbim seni anlatmak istiyordu Aralarında sıkışırken sana yaklaşır,
kendimden uzaklaştım öylece farketmeden..
Bilemiyorum işte gel de diyemiyorum.