Aynalar Şiiri - Ahmet Özen

Aynalar yalan söylemez.
Her bakış birbirimizi hatirlatirdi.
Her baktığımda acilarin
göz pinarlarina Akmasını istememiştim.
benim tek mutluluğum sendin .
Oysa Ben hep yolların güllensin istemiştim,
sen dikenli yolların tabanında koşmayı tercih ettin.
Biliyormusun bilmem ama.
dikenli yolların sonunda
anlatamadığım bir acı birikmiş yüreğimde
Artık gözünden akacak yaşların yoğunluğunda aldanmamış bir yüreğim kalacak.
Ve Saçlarını okşadığım parmakların arasında
kalan kokun ile hasret gideriyorum yokluğunda.
Aynalar bana düşman.
Ben aynalara senden sonra kırgın…

Dudağında ellerimin izi
hiçbir zaman geçmeyecek.
Aynaya baktığın her vakit bir iç çekeceksin.
Ardında tutamayacağın bir damla yaş
akacak gözlerinden.
Yalan söylemeyen tek bir ortak yanımızdı aynalar.
Bir kez daha kızacaksın kendine.
İçin içinde haykırmak geçecek.
Son nefesini tüketene kadar
aynalara bağıracaksın.
Ama aynalar yalan söylemez.

Kendince haklı olan bir tarafını
vicdanınla örtmeye çalışacaksın.
Merhametin kapısında bir dilenci misali.
Aynalar sana mutluluk yerine
acıyı yaşatacak.
Belki örtülü beyaz bir perde ile
aynalar sana. sen aynalara küs kalacaksın

Bazen elindeki şarap ile
aynaları paramparça edeceksin.
Haykırrcasına kendi sesine bile
sağır kaldığında,
bu senin içindeki acıları dindirmeyecek,
sindirmeyecek hiçbir zamam
İçinde biriken acıları.
Aynalar her seferinde acıyı hatırlatan olacak sana.
Sonra bedeninin her tarafını pişmanlıklar saracak.
anlamı bile kalmadığını anlayınca
bir kez daha kızacaksın kendine.
Aynalara tekrar küseceksin.
Ama aynalar senden hiç vazgeçmeyecek.
Her baktığında geçmişi,
her baktığında beni hatırlatacak sana.
Çünkü aynalar yalan söylemez…