Banada Söyle Şiiri - Ahmet Özen

Geçen yıllar,
sanki tek bir güne sığmış gibi…
Belki kabullenemediğimden,
belki de vazgeçemediğimden.
Belki bir hayal ile kandırıyorum kendimi;
avuçlarımda tutunabileceğim
son sebep de belki budur.
Ama gel gör ki…
Gün geçtikçe alışıyor yüreğim buna.
kabullenemediğim hatıraları Sindiriyorum.
Zaman istemeden de olsa
alıp götürüyor bazı şeyleri.
Bana da söyle…
Sen de böyle misin?

İçimde sana duyduğum hasreti,
sen yokken
sensizliğe alışmayı öğreniyorum.
Böyle anlattığıma bakma sen…
Yüreğim ince ince
bir şeyler koparırcasına canım yanıyor hâlâ.
En büyük tesellim ise
haklı olduğum yanlarıma sığınmak…
Bana da söyle;
haksız olan yanların
senin de canını yakıyor mu?

Vazgeçişlerimin en büyük sebebi,
senin artık sen olmadığını hatırlamak…
Geç de olsa.
bütün çıplaklığıyla anlamamdan
doğuyor bu vazgeçiş.
Öyle bir kurgu kurmuşsun ki kendine;
dünyanın senin etrafında döndüğünü sanırsın.
Oysa bilmiyorsun…
Dünya senin etrafında dönen bir çocuğun elindeki oyuncak değil.
Sen,
kendi ekseninde bile dönüp dolaşıp
çukurun dibini boylayan bir kayboluşun içindesin.
Ve ben artık
seni kaybettiğim için değil,
kendimi sende
kaybetmekten vazgeçtiğim için gidiyorum.
Banada SÖYLE sende öylemisin