Ahmet Özen Şiirleri - Şair Ahmet Özen

Anne bak ben senin istediğin gibi bir birey oldum.
ne demek istediğini çok geç anladım biliyorum.
sen gitmeseydin ben daha iyi olacaktım anne.
sen gittiğin yerde iyi ol. iyi ol annem

ben her gün senin fotoğraflarında seni yaşıyorum.

Geçen yıllar,
sanki tek bir güne sığmış gibi…
Belki kabullenemediğimden,
belki de vazgeçemediğimden.
Belki bir hayal ile kandırıyorum kendimi;
avuçlarımda tutunabileceğim

Çok yoruldum bu hayattan ve kırgınım artık
her anlamı dar geliyor bana.
boğulacak misali gibi nefesiz im
Özlemek ve yetinmekle geçiyor tat almadığım hayat
ne desem ne anlatsam ne söylesem anlamsız
dinmiyor içimdeki bu acı. sönmüyor. küllenmiyor bu ateş

YOKLUGUNA ALİSAMADİGİM.
ve İçimde fırtınaların koptuğu bir duygudayım.
Öyle Ya. SİYAH Beyazla güzeldir.
Karanfilin kokusunda suya benzeyen bir damla gibiyim yüreğinde .
Ben Siyah olayım. Sen karanfilin beyaz ol.
Mecnun un çölünden geçerken gördüm seni.

Bilemiyorum. değersizligi gördükçe
neden sana bağlandım körü körüne diye
Umutlarının SADECE sende olduğunu hisini.
neden kendimi kandirarak inandırmak istedim.
Ben şimdi Hasreti çekerken içimde.
Sen Hayallerinin peşinden koşuyorsun

Bu kente bir daha gel…
Olur mu?
Sensizliğin gölgesinde kalmış sokaklar,
toz pembe bir karanlığa
bürünüyor her taraf
Kader nasıl izin verebilir ki

Güne başlayıp merhametin kapılarında,
güneşe merhaba derken…
İçimi savuran rüzgârlar
ılık esmeye başladı yüzüme.
Çünkü seni karanlığın orta yerinde
parlayan bir ay parçası gibi hissettim;

Yokluğunda,
Tıpkı mezarın içinde hesap vermeye yakın biri gibi,
korku sarıyor bedenimin her tarafını.
Avuçlarımın içindeki teri yüreğimde saklıyorum;
kurumuş bir çiçeği andırmasın seni diye.
Korku ile o an bile seni düşünürken,

Omuzlarındaki ağırlığı biraz olsun hafifletebilmem için,
ne olur, elimi bırakma.
Elini kalbine koyduğunda,
orada beni de hisset.
Çünkü kalbindeki ağırlığa bazen yetişemiyorum;
sana uzattığım elim,

Her sabah uyandığımda,
güneşin üzerime doğan ışıltısıyla
ayılır yüreğim.
Hayatı,
tıpkı Allah’a şükreder gibi yaşıyordum.