Eksilen Meclis Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

Eksilen Meclis’in, o kundağa düşen ilk ışıktan musalladaki derin sessizliğe uzanan felsefesini ve adını aldığı o trajik döngüyü fısıldayan kısa hikayesi: ​Meclis, her eksilişle biraz daha büyüyen, her çoğalışla aslında biraz daha tenhalaşan kadim bir masaydı. Oradakiler, gelenin getirdiği taze nefesi sevinçle karşılar, gidenin arkasından ise göğüs kafeslerinden sökülüp alınan koca bir gökyüzünün sessizliğini bırakırlardı. ​Pencerenin kenarında oturan ihtiyar, o gün masaya bırakılan minik bebeğe baktı. Bebek, kundağında bir dünya ışıkla doğmuştu; ama ihtiyar biliyordu ki o ilk nefes, alnına çoktan yazılmış gitmelerin rotasını mühürlemişti. İnsan, gökten kayan bir yıldız gibi parlayıp geçiyordu bu amansız devrandan. ​Sırayla yaşandı her şey: Rahimdeki yarım kalmış bir sancı, teneşirde uzanan vedasız bir gölge ve zamanı bükmeye gücü yetmeyen aciz bir insan ömrü... Sevinçle başlayıp hüzünle biterdi bu hikaye. ​İhtiyar, masanın ortasındaki boş sandalyeye baktı ve gidenin götürdüğü o büyük sırrın yerinde kalan serinliği hissetti. Gelen can, giden ömürle takas ediliyor; devran dönerken, meclisteki her defasında biraz daha eksiliyordu.