“İlim ilim bilmektir, ilim kendin
bilmektir / Sen kendini bilmezsin, ya
bu nice okumaktır”
Yunus Emre
Bir kendini bilmezle bir kendini bilen,
Girdiler mecliste çetin bahse,
kelama.
Fikrini birbirine üstün kılmak için,
Daldı kendini bilmez, bakmadan sağa
sola.
Sardı ortalığı bir nefs-i emmâre sesi:
"Ben şöyle varım, ben böyle varım!"
dedi.
Dersin o olmasa dönmeyecek bu
dünya,
Nefsin kibrinde boğulmuş bir fâni
sanki.
Kendini bilen ne cevap verecek
herkes merakta...
Süzdü cahili arifin tebessümü ve
sükûtuyla.
Dedi: "Sen dahi olmasan dönmezdi
bu dünya,
Gölgeni Hak sanırsın şu fani handa!"
Sıyrıldı benlikten, sığındı mahviyete;
"Biz buyuz, biz şuyuz, biz tam da
oyuz," dedi,
"Hepimiz O’nun bir kuluyuz şu fani
tekkede."
Üstünlük ne boyda kalır ne soyda
kalır;
Gerçek üstünlük edep ile takvadadır,
O’nun rızasına erip, O’na varandadır.
Kayıt Tarihi : 20.10.2026 13:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Medresenin en iddialı ve kibirli talebesi, ulu bir âlimin huzuruna bodoslama girip yüksek sesle sordu: – "ilim nedir, hikmet nedir, dünyayı kim ayakta tutar?" Âlim, gencin bağırtısına karşı hiç istifini bozmadı. Sadece yüzünde derin bir tebessümle başını eğdi ve kapıdaki levhayı işaret etti: – "Evlat," dedi sükûnetle. "Girişte ne yazar okumadın mı? Âlemi ayakta tutan ses değil, 'Edep Ya Hu'dur. Önce eşikteki benliğini bırak, sonra içeri gir." Genç talebe, kibrinin duvara çarpıp eridiğini o an anladı; başını öne eğdi, sessizce yerini aldı.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!