Dost sandıklarım

DOST SANDIKLARIM

Dost sandıklarım vardı benim, Bir lokmayı bölüştüğüm, Bir derdim olduğunda Kendi derdimi unutup dertlerini dinlediğim, Gözyaşlarını gözyaşım bildiğim insanlar…

Meğer ben dostluğu yanlış yerde aramışım.

Ben onları gönlümün en güzel yerine koymuşum, Onlar beni işlerine gelen bir köşede tutmuş. Ben sırtımı yaslamışım omuzlarına, Meğer sırtıma saplayacakları bıçağı Saklıyorlarmış gölgelerinde.

İnsan en çok kime yanar, biliyor musun? Düşmanına değil… Düşmanın zaten düşmandır, Yüzüne bakarken bile anlarsın niyetini.

Ama dost sandığın öyle mi? O, yarana merhem olurken İçindeki acıyı ezberler. Hangi sözün seni yıktığını, Hangi hatıranın canını yaktığını öğrenir. Sonra bir gün, En savunmasız yerinden vurur seni.

Ve sen… Sana bunu yapanın ardından bile “Belki bir yanlış anlaşılmadır,” dersin. Çünkü kalbin inanmak istemez Güzel bildiklerinin bu kadar çirkinleşebileceğine.

Ben çok kişiyi adam bildim, Çok sözü namus bildim, Çok omzu sığınak sandım. Meğer herkesin yüzü başka, Niyeti bambaşkaymış.

Kimi ekmeğimi yedi, ihanet etti. Kimi sırrımı bildi, silah etti. Kimi kardeşim dedi, yarı yolda bıraktı. Kimi de hiçbir şey yapmadı… Sadece en çok ihtiyacım olduğu gün Yanımda olmadı.

İşte insanı asıl o sessizlik öldürüyor. Bir telefonun çalmaması, Bir kapının açılmaması, Bir zamanlar “Ben varım,” diyenlerin Yokluğuna alışmak zorunda kalmak…

Artık kimseye düşman değilim, Ama herkesi dost da bilmem. Gönlümün kapısı hâlâ yerinde, Yalnız anahtarı herkeste değil.

Çünkü öğrendim; Her gülümseme samimiyet değil, Her sarılma sevgi değil, Her “Kardeşim,” diyen kardeş değilmiş. Bazen en büyük yalnızlık, Kalabalıkların ortasında Dost sandıklarının arasında yaşanırmış.

Şimdi kendi gölgemle yürüyorum, Kimseye yük olmadan, Kimsenin merhametine sığınmadan… Yaralarımı kendim sarıyorum, Gözyaşımı kendim siliyorum.

Beni böyle yapanlara kızmıyorum artık, Her biri ömrüme acı bir ders bıraktı. Kimi insan olmayı öğretti, Kimi insanları tanımayı…

Ama bir gün yollarımız kesişirse, Sakın eski beni aramayın. Ben bir zamanlar sizin için Kendimden bile vazgeçerdim.

Şimdi kendimi bile zor affediyorum, Sizi yeniden hayatıma alacak kadar Saf değilim.

Dost sandıklarım…

Ben size kalbimi açmıştım, Siz bana dünyanın soğuk yüzünü gösterdiniz. Ben sizi ailemden saymıştım, Siz beni yabancıdan beter ettiniz.

Şimdi ne bir sitemim var size Ne de dönün diye bir beklentim… Herkes kendi vicdanıyla yaşasın, Herkes kendi yaptığının hesabını versin.

Benim içimde bir adam vardı, Herkese iyilikle bakan… Onu da siz yordunuz.

Şimdi karşınızda gördüğünüz O eski adam değil.

Ben dostlarımı kaybetmedim… Dost sandıklarımı tanıdım.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ

19/10/2026