Dost sandık Şiiri - Hamza Caymaz Delinin ...

DOST SANDIK
Dost sandık, sırdaş bildik yıllarca,
Meğer gönülleri dönmüş yalana.
Güldüler yüzüme, omuz verdiler,
Sırtımı dönünce vurdular bana.

Bir lokmayı bölüp verdim soframdan,
Eksiltmedim hiçbir zaman payımdan.
İyi günde kardeş diyen dillerin,
Sesi kesildi en zor zamanımdan.

Yağmur yağdı, bir ben ıslandım yine,
Kimse koşup gelmedi hâlime.
Meğer dost dediklerim gölge imiş,
Güneş batınca döndüler evine.

Yarama merhem diye sarıldığım,
Derdimi dinler sanıp kandığımdı.
Meğer her tebessüm maskeymiş bana,
İçimde açılan en büyük sızıydı.

Menfaat bitince selam da bitti,
Vefa denilen o güzel söz gitti.
Bir zaman canım dediğim insanlar,
Yabancıdan bile daha sert çıktı.

Şimdi öğrendim hayatın dersini,
Herkes taşıyamaz dostluk yükünü.
Kalbi temiz olan yalnız kalsa da,
Satmaz hiçbir zaman insanlığını.

Dost sandık, gönlümüzü açtık biz,
Her yarayı sessiz sessiz sardık biz.
Bir teşekkür bile çok görüldü de,
Yine de kimseye kin bağlamadık biz.

Yollar uzun, ömür kısa dediler,
Gerçek dost az bulunur dediler.
Meğer en doğru sözü söylemişler,
İnsan insana bazen dert dediler.

Bugün yalnız yürürüm bu yollarda,
Başım dik, alnım açık yarınlarda.
Beni yıkan insanlar utansın,
Ben eksilmedim hiçbir imtihanda.

Varsın gitsin sahte dostlar bir yana,
Allah yeter gönlümün limanına.
Vefa bilen bir yürek yeter bana,
Değişmem onu dünyanın malına.

Bir gün gelir gerçekler konuşur da,
Maskeler düşüverir bir bakışta.
O vakit anlarsınız dost neymiş,
Yürek satılmaz üç kuruşluk alışta.

DOST SANDIK...
Kırıldık ama eğilmedik,
Yandık ama tükenmedik.
Dost bildiklerimiz gitti belki,
Biz yine insan kalmayı seçtik.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ