Döndü Dülger Şiirleri - Şair Döndü Dülger

Gün gelir gözlerin beni arar,
Gün gelir aklına dahi gelmem siler atarsın.
Gün gelir başını yastığa koyduğunda düşlersin,
Gün gelir beni rüyalarından bile ayrı koyarsın,
Gün gelir bir iç çekişle gönlünü yoklarsın,
Gün gelir sokağıma dâhi uğramazsın.

SEBEBİ NEYDİ?...
Vazgeçmiştim kendimden, gönlün sesinden.
Gelip beni yoklamanın sebebi neydi?
Duygulara gem vurmuştum, silmiştim sevdayı kalbimden,
Aşkı bana sunup, yokluğunla imtihanın sebebi neydi?

SEN AŞKI MÜNTEHASIN....
Sen hâlâ tamamlanmamış mısraların ilham kaynağı,
Daha yazılmayı bekleyen nice duyguların saklı miladısın.
Bazen hasret, bazen tebessüm, bazen gözden süzülmemiş gözyaşı,
Bazen de bir şarkının en can alıcı nakaratısın.
Kimi zaman içimi gasbeden sızı,

SESİNDE Kİ BEN....
Sesini duymamla başladı herşey.
Karanlığıma cılız bir ışık hüzmesi düştü,
Gitgide büyüyen.
Bir huzur iklimi sardı kasvetli yurdumda.
Renk renk gökkuşağı kuşattı etrafımı,

SENDEN SONRA....
Senden sonra ne mi oldu?
Derin bir sessizlik geldi oturdu yüreğimin baş köşesine..
Etrafımda bi hayli ses vardı ama,
Ben duymuyordum,
Yabancıydı kulağım senden başka bütün seslere.

SENDE YAŞA!....
Kaç gündür geçiyorum sokağından,
Bakıyorum da perden güneşi dost edinmiş.
Dünyanın yükü çökmüş üzerine,
Şehir sensizliği çoktan ilan etmiş.
Gecemi gündüz mü aklın firarda,

SENDE YAŞA!....
Kaç gündür geçiyorum sokağından,
Bakıyorum da perden güneşi dost edinmiş.
Dünyanın yükü çökmüş üzerine,
Şehir sensizliği çoktan ilan etmiş.
Gecemi gündüz mü aklın firarda,

Kolay değil demiştim hasretle muhabbete oturmak.
Kolay değil demiştim demler sofrasından sağlam kalkmak.
Şimdi yalnızlığın sarp yokuşu ne kadar da çileliymiş,
Ayrılığın sorgusu ne kadar da çetinmiş,
Sende gör, sende yaşa!
Sevdayı kelepçe takıp zamana hapsedince,

SEN GELSEN
Şimdi kapı aralansa sen girsen içeri,
Gözlerin belirse karşımda ansızın.
Kulağım sesini duysa bütün sesleri sustururcasına.
Tek kelime etmeden seyrederim seni gözyaşlarımla.
Söze gerek yok ki,

Sen hiç gitmemiş olsaydın,
Belki yara alırdık, belki rüzgarın hıncına uğrardık.
Belki de dört tarafımız ateşle çevrilir öylece kalakalırdık,
Ama inan ki canımız bu denli yanmaz,
İnan ki kalan sayfalarımız bu denli acıyla dolmazdı.