Döndü Dülger Şiirleri - Şair Döndü Dülger

KIRIK KALEM
Kırık gönlün kalemi de, kırık dökük yazıyor.
Kalemin çiçek çizse yaprağı olmuyor.
Kuş çizse kanadı yarım.
Hele ki tek mısra olsun dökeyim içimin isyanını desen,
Her bir satır ağıt oluyor, her bir cümle kor.

KIRIK UMUTLAR...
Ben hayallerimi hep tarağın kırık tarafıyla taradım.
Payıma yaşamak düşmedi,
Yağmur sularıyla yıkayarak, kurumaya bıraktım.
Derme çatma yüreğim daha fazla dayanamadı.
Düşlere sığınmakta boşuna bir çabaydı.

Ben hayallerimi hep tarağın kırık tarafıyla taradım.
Payıma yaşamak düşmedi,
Yağmur sularıyla yıkayarak, kurumaya bıraktım.
Derme çatma yüreğim daha fazla dayanamadı.
Düşlere sığınmakta boşuna bir çabaydı.
Yine olmaz dediğim sabahlar olacak,

KIR KALEMİ HÂKİM BEY...
Hüküm senindir Hakim Bey!
Duygu müsriflerinin boğazında parmak izlerim,
Kıymet bilmezlerin gönlünü ateşe vermelerim,
İnsanlığını kaybetmiş zalimlere zehri şerbet diye içirmelerim.
Ayrılığa mecbur bırakanları karanlığa mahkûm etmelerim.

KIRMAYIN İNSANLARI...
Güvendiği yerden kırılınca,
Hem hayata, hem kendini bu duyguya sürükleyene,
Hem de iyi niyetine küsüyor insan.
Ve eski ben ile yeni ben arasında ki mesafe git gide açılıyor.
Küstürmeyin hayata insanları....

Elbette geçecek yıllar üzerimizden.
Mevsimler ümitlerimizi eskitecek.
Yüzümüzde çoğalan çizgiler, sustuğumuz cümleleri ezberleyecek.
Bir sandığın dibinde sararacak duygularımız,
Düşüncelerimiz başka iklimlere kendini gösterecek.

Kaldırım taşlarının arasına sıkışmış umudumla,
Biraz yaralı, biraz yorgun,
Bu bekleyişin adını bir türlü koyamıyorum.
Sabahları insan daha dinç olur derler,
Ben o sabahı bir türlü yakalayamıyorum.
Geceden kalma bir hüzün

Derler ki, giden mevsimler,
Arkasındaki sesi de birlikte götürürlermiş.
Belki bu yüzden içim bu kadar sessiz.
Belki bu yüzden hangi bahar gelse,
Kanatlarım kıştan kalma.
Belki bu yüzden sessiz bir veda yükseliyor

Zor olmadı desem yalan olur.
Hemde çok zor oldu.
Alışkanlık değildi ki kolayca vazgeçtim desem,
Sevgi yok değildi ki bir anda unuttum diye söylesem.
Gönlüme çöreklenip oturan bir sevdaydı yaşadığımız,
Hem de her geçen gün büyüdükçe büyüyen.

KIZIM...
Bir kızı olmalı insanın,
Konuşmadan iç dünyanı ilmek ilmek çözen.
En daraldığında bütün nefesleri toplayıp ruhuna üfleyen,
Yorgunluğunun, bitkinliğinin rehavetini yüreğinde hisseden.
Bir kızı olmalı insanın,