Dışarı Şeri Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

Güneş, Doğu Karadeniz’in dik yamaçlarının ardına devrilip de dağlar mora çaldığında, köydeki evlerin kapıları sürgülenirdi. Yaşlılar çocuklarına tenbihlerdi: “Hava karardıktan sonra dışarıda gezmeyin; dışarı şeri, o saatten sonra gölgelerde dolanır.” ​O, bu uyarılara hep gülüp geçerdi. Ta ki o geceye kadar. ​Eski, ahşap evin odasında tek başına oturuyordu. İçindeki o tanıdık, uslu ve sıradan "ben", günlerdir göğsünün kafesinde çırpınarak kabuk değiştiriyordu. Bu bir delilik değil, uzun süredir bastırılmış bir uyanıştı. Ama o uyanış yalnız gelmemişti. Önce kapı aralıklarından sızan o kadim uğultu doldurdu odayı; dışarının şeri, çocukluk masallarındaki o korkunç öcüler, damarlarda sinsi sinsi dolaşan cinler... Hepsini zihninin sınırlarını yıkarken hissediyordu. ​Sonra sesler kesildi. Yerini çok daha yakın, çok daha tekinsiz bir şeye bıraktı. ​Odada tırnak sesleri vardı. Kalbi kulaklarında atarken, o karanlık varlığın yavaşça yaklaştığını hissetti. Soğuk, nasırlı parmaklar gözkapağına bastı; baş ve işaret parmağıyla hafifçe sıkıp pıt pıt etti. O an, aynadaki aksine baktı. Gördüğü yüz ona ait değil miydi? Hayır... Artık kesin olarak biliyordu: Ben ben de değilim. ​Korku o saniyede bitti. İçerideki ve dışarıdaki ne kadar görünmez bağ varsa —örümcek ağları gibi sinsi, halatlar gibi kalın— hepsi koptu, dağıldı. ​Kendini o dipsiz boşluğa bıraktı. Çünkü eski kendisinden kurtulmanın tek yolu, o karanlıkla bir olmaktı. ​Karanlığın içinden yavaşça başını kaldırdı ve gölgelere fısıldadı: “Kurtuldum kendimden. Ya sen?”