Denizden Denize Hasret

"Deniz sadece hür insanları bağrına
basar; o yüzdendir ki köleler onda
hep sürgündür."

Sürgünüm…
Masmavi bir kırbaç şaklar Akdeniz’de,
Bir kadırga omurgasında forsayım.
Kollarımdaki zincir, tarihin ağır yükü;
Çekerim kürekleri meçhule doğru,
Ne zaman durur bu dalga,
bilmemekteyim.
Suçum; eğmemek başı karanlığın
tahtına,
Oysa ben, ak bir doğruya boynumu
vermekteyim.

Firar eder ruhum birden,
Karadeniz’de reis olurum küçük bir
teknede!
Başkaldırır pupam hırçın çalkantılara;
Kâh Civra’nın sisindeyim, kâh Odesa
rıhtımında.
Tanırım bu siyah suyun yedi kat
yabancısını,
Yosunun kokusunu, fenerin
gözyaşını...
O gidip de dönmeyen beyaz
yelkenlilerin
Bilirim elbet kırık dümenini.

Köstence’de paslı telgraf tellerine
Yeni düşen bir ölüm ajansı gibi vurdu
hasret.
Varna’da bir akşamüstü,
Burgazlı bir kaptanın tütün kokan
avucunda,
Ve İstanbul'da...
Karaköy rıhtımının o eski, telaşlı
gölgesinde,
Boğaz’ın akıntısına kapılmış hür bir
martı çığlığında,
Ve Heybeliada’da,
Sarpta bir caminin gölgesinde,
Mavinin ve yeşilin tam kesiştiği yerde
Olta kurmuşum zamana.
Kimi vurmuş dalgaların bağrına,
Kimi vurulmuş bu sürgün sevdasına...

Doğudan batıya çekilen bir yırtık ağ
gibi ömrüm;
Bir balığın pulunda ararım hürriyeti.
Ama ne çare…
Hala o nemli karanlıkta,
Kendi denizinde boğulan bir kürek
mahkûmuyum...