Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Nasıl da anlamsızdır insanın insana zulmü
Dem vurur yalnızlıklar, mutsuzluklar, acılar
Bilmezler, öleceğini bile bile öldürmenin günahını
Umutsuzluğun ardında sakladığı karanlığı
Kazandığını düşünüp aslında kaybettiğini
Öfkenin altında yatan sebebin zayıflık olduğunu

BİR HAYKIRIŞ

Bir özlem var içimde
Yüzü yabancı
Acısı bıçak sırtı

BİR SERÇE

Bir serçe ağzında üşüyor yalnızlığım;
Derin bir boşluğun kollarında uyur düşlerim.
Düştüğüm yerden koşar adım giderim.
Güllerin dikenlerini tenimde dererim.

BİR SORGU

Bir sorgu başlar insanın insanda;
Ben kimim, kimden geldim?
Hakikaten bir tek hakkı bilirim...
Ölmek için mi yaşıyoruz

Ah! Bu, yeryüzünde silinmez oldu
İnsandan kalan bir tutam acı...
Uyuşuyor kafamın içi/eziliyor kalbim
Eziliyor iki taş arasında benliğim
Düşündükçe, beynimde depremler oluyor
Bulutlar çığlık olmuş/Göğün göğsünde

Bir tutam sevdaydı ufkumda duran sen
Zehir içer gibi yudumluyorum varlığını
Düşlerin maviliklerine tutunup akıyorum
Yorgunluğumla sırtlarım aşkını solumda

Ağrıyan acılarımın terazisin de ölçüsüzüm

bir yanı insanca kalmalı
insanın
ana gibi sevmeli mesela
karşılık beklemeden sarmalı
bugün üşüdüm
ama senin kadar değil

Sevgili...
Sen yüzünü döndün ya bana
İçimden bir kıyamet koptu
Şimdi hangimizi kurtarayım ben
Köprüsü kırılmış dünyanın orta yerinde
Bir yanımız kış kıyamet

Bir yanım yorgun

Düşüyorum uzun dar sokaklara
Çöküyor üzerime kıştan bir gece
Dilimde bitmez olur derin bir hece
Bir yanım yorgun bir yanım kırgın

Bir yiğit darağacında asılı ulan!
Karlar eriyince, çamurlaşır toprak.
Menfaat bitince, çirkefleşir insan!
Gel de bu kaypak dünyaya kan?
Bozgun yemiş gidişata, düzene yan...