Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Mevsim ölüme susamış...
Yine aylardan Eylül/yine yaprak dökümü
Kadınların saçlarından bayrak yaptılar
Gökyüzünü yasa/mateme/siyaha boyadılar
Ah! Gözyaşları mercan, elmas ışıltılı kadınlar

Şimdi yoksun/ama hep varsın
Yokluğuna dair yazamıyorum
Elim titrek/gözüm yaşlı/kalbim acılı
"Baba!" diyorum, bütün evren yankılanıyor
Senden, birtek senden ses çıkmıyor

Sancım büyük anne/sancım beni dogurdugun gun kadar büyük/ne geldigine seviniyor insan/ne gidecegine pisman /yürekler mayın döşeli... / üşüyorum / ört üstümü toprak ile...

Ört ki / babamın gözlerinin rengine yol alayım / yürüdüğü dikenlerin üstüne dökülen terinden öpeyim / tenini örten karanlığın üstüne güneş olayım...

Ölüm soğuk bir gerçektir Ardında koca bir boşluk oluşur Özlem büyür / hasret çoğalır Ama "Yüregim de ektiğin Ümit" bitmez Bitmeyecek babam! / Yüreğimde ektiğin ümit ışığı hiç sönmeyecek...
O ışık sensin / sen babam.

Hangi zalimin eli kırdı içindeki umudu
Tutma gülüşlerini tükür puştun yüzüne
Hangi düşün bağrında durur sevdalar
Bağıra çağıra haykır içindeki çoşkuyu
Haykır tütüncü Mesut haykır,

ASLI'M

Hevesten ibaret sevdalar yalan
Sırtından vuran dost bildiğin yılan
Değişir zaman, değişir insan
Bir sen değişmesin bir sen Aslı'm

Göz bebeklerimdi gözlerin
Yüz çizgilerimde duruyor gözlerin
Işıldıyor yüzüme Gökkuşağı göz rengin
Alaca karanlığı örtüyor ellerin
Ellerin değse, ellerin değse yaşlı yüzüm gençleşse!

Hülyalı bakışları can alır
Güzelliği dünyaya yayılır
Gülüşü insanı kendinden alır
Ünü Bağdat'tan Fizan'a yayılır

Ardahan'ın güzeli Avşar kızı

BENIM ANAM

Ellerim üşüyünce, nefesiyle ısıtıyordu benim anam
Acıktığımda, lokmasıyla besliyordu beni anam
Hastalandığımda, gece boyu duruyordu baş ucunda
Giymiyor, giydiriyordu benim anam

BENİM ANNEM

Yeryüzünü sevgiye boyayan, yedi veren
Tılsımlı, sihirli bir değnek gibi büyüleyen
Zümrüdüanka misali küllerinden yeniden doğan
Dünyanın göğsünden çisil çisil akar benim annem

Beni bana bırakın

Zor zamanların koynunda büyüdüm,
Zümrüdüanka misali her defasında,
Küllerimden yeniden doğurdum kendimi.
Karanlığın belleğindeyken bile,