Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Sokaklar tanır üşüyen çocukları...
Her sokak başlarında
Titrek bir sokak lambası var
Bir de üşüyen sokak çocukları var
Kimsesizliğin kollarına düşmüşler;
İtilmişler

Üşüyorum anne
Ne zaman
Bir sokak çocuğu görsem
Sobanın yanına yaklaşıp
Isınmaktan utanıyorum

Elim, kolum ve kanadım kırıldı
Hayatla bağım koptu
Karanlık tek bir güne mahkûm edildim
Gün artık hiç aydınlanmayacak

üşuyorum
annemin sevgisini örtün üstüme
bir daha üşümem ben

korkuyorum
annemin gölgesi yeter

Tüm gerçekler vicdan eleğinizden geçer.
Eğer bilseydiniz; Yaratıcınızın tek değil her şey olduğunu;
o zaman her şeye imtina/iman ederdiniz

Bir çiçeğin ya da canlının toprağı nasıl yarıp umutla

Yıllar aldı başını geçti boşa
Elde geriye ne kaldıysa yaşa
Zaman bakmaz ki asla boya posa
Cellat kapını çalsa yanma boşa

Yar elinden

Sanma gönül mutlu oldu
Mutlu masal sonu buldu
Dalda taze güller soldu
Felek saçın başın yoldu

Haykırdım dağlar duy sesimi
Yıllar geçti yâri görmeyeli
Ömür bitti sevdam bitmedi
Gözümde hayalin gitmedi

Bahar geçti karlar eridi

Şiir olur gözlerin
Tüm yollar sana çıkar dize dize...
Ve mısralar da bir yangın başlar...
___________//
Cayır cayır yanar ağaçlar

Yaralarım sızlar
El sürmeden kanayan dertlerim var
Kabuk bağlamaz yaralarım sızlar
Dinmeyen derinden sancılarım har
Kabuk bağlamaz yaralarım sızlar