Doldu gözlerim, acı acı,
Dökülüp gidecek boşluk arıyor.
Acizlik mi, bu bırakmayışım yaşları?
Bir bıraksam, kim durdurur içimdeki
yağışları?
Naiftir benim acım, incinir başka dilde,
Ürkektir; tutunamaz, yabancı bir elde.
Sığmaz, barınamaz başka gönülde,
Savrulup kaybolur, sahteliğin köşesinde.
Değerlidir benim hüznüm, okuyamazlar;
Delilik derler, derinliği bilemezler.
Gözümdeki yaş değil, kıymet verdiğim,
Yaşayarak damla damla biriktirdiğim;
Kıymetini ben bilirim, ilmek ilmek
ördüğüm,
Kalbim kendi kuytusunda kördüğüm.
Derman, içime yağan yağmur,
Kendi ruhum, kendi kalbimde
büyüttüğüm
Kayıt Tarihi : 6.10.2026 07:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir; insanın kendi hüznüne, acısına ve gözyaşına sahip çıkışını anlatır. Şair; kimseden medet ummadan, dermanı dışarıda veya sahte ellerde değil, kendi ruhunun ve kalbinin derinliklerinde arayışını dile getirir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!