Demir Raylar Şiiri - Erdoğan Çam

Yine duman çöktü garın başına,
Bakmadılar bu gözümün yaşına.
Yazmışlar gurbeti genç yaşımda,
Uzayıp gider bu demir raylar...
Yârimi benden alıp götürür raylar

Bir düdük çalındı gecenin koynunda,
Bir sevda ağladı tren yolunda.
Gençliğim kaldı da gurbet yolunda,
Ardından bakakaldım, gözüm yaşında...
Ömrümü gurbetten geçirir demir raylar...

İstasyon lambası loş loş yanıyor,
Dokunmayın bana, içim kanıyor.
Gidenler sılada kaldı sanıyor,
Yüreğim o trenle gitti gidiyor...
Umutlarımı alıp bitirir demir raylar...

Her gelen trenin sesine kandım,
Pencerelerde bir yüz arandım.
Gidenin ardından öylece kaldım,
Ne trenim döndü, ne yârim geldi...
Hasretimi bağrına gömer demir raylar...

Geceler uzanır garın üstüne,
Bir hasret oturur gönül köşeme.
Adını yazdım da tren sesine,
Sildikçe yeniden belirir raylar...
İçimde yarayı derinler raylar...

Yılları bıraktım istasyonlarda,
Gençliğim kayboldu uzak yollarda.
Bir ömür bekledim soğuk peronda,
Dönüşü olmayan yola salar raylar...
Beni senden uzaklara alır raylar...