Affet Şiiri - Erdoğan Çam

Allahım...

Bir gün
Bu ses susacak.

Ben konuşamayacağım,
Ama arkamdan
Konuşulanları duyacağım.

O gün...

Ne cebimde kalan para,
Ne adımın önündeki ünvan,
Ne de alkışlar yetişecek bana.

Yalnızca
Bir ömür boyunca yaptıklarım
Yürüyecek peşimden.

Rabbim...

Annemi kırdıysam affet...
Babamın iç çekişini
Duymadıysam affet...

Bir yetim
Kapımdan sessizce döndüyse,
Bir garip
Benden umut bekleyip de
Boynu bükük gittiyse...

Affet...

Bazen öyle daldım ki dünyaya,
Akşamı hesap ettim,
Sabahı planladım,
Ama bir sonraki nefesin
Sana ait olduğunu unuttum.

Şimdi anlıyorum...

Meğer en büyük zenginlik,
Gecenin bir vakti
Kimse görmeden
Sana açılan iki elmiş.

Ve en büyük makam,
Bir kulun ardından

"Allah ondan razı olsun..."denebilmesiymiş.

Rabbim...

Son nefesimde
Dilim dönmezse,

Kalbim
Seni ansın.

Gözlerim kapanırken,
Melekler korkuyla değil,
Rahmetinle gelsin.

Kabre indiğim gece,

Toprak beni değil,
Günahlarımı örtsün.

Ve ben...

Kapına geldiğimde,

Amelim az,
Gözyaşım çok olsun.

Çünkü biliyorum...

Ben kapını hak ederek değil,
Merhametine sığınarak çalacağım.

Beni geri çevirme Rabbim...

Âmin.