Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

O son bakıştan sonra menekşeler açmaz oldu
Hayattan aldığımız dersler oldukça pahalıydı
Bu yüzden dertli gönüller gittikçe fakirleşti
Farkındalık geliştikçe yürek acısı da arttı

Duygulara vurunca akşam ayazı
Buz keser yaralı yürekler
Özlediğinde devleşir zalim gurbet
Kabarır içindeki biçare hasret
Rüzgar olur haykırışlar kırar dalları
Nedense hep ters eser sabah rüzgarı

Yağmurlu Gecenin bir yerinde
Bir kağıt parçası içinde
Bir şiir sana gelse
Seni çok özledim dese
Sevda için ne yaparsın?

Sen benim en doğru bildiğim yanlışım
Tövbesi olmayan günahım
En açık ettiğim saklım
Uzak duramadığım yasaklımsın

Sana yorucu gelen anların
Yarın en mutlu hatıraların olur
Telaş etme
Kimin neyi ve ne kadar kaybettiğine

Savrulan saçlarının tatlı esintisi altında
Keşke olabilsem savrulan bir yaprak
Oysa garip gönlüm sensiz avaredir
Çölde mahsur susuz ve çorak
Ben senin duygu dünyanda
Yaşadığın en büyük fırtınayım

Büyük yeminlerden sonra bağladım kalbimi sana
Ama pencerenden süzülen ışık hâlâ hicran dolu
Kader kavil bozmanın ne demek olduğunu
gösterdi bana

Göz gönüle aşinadır
Yeterki sen bir görünsen
Bin gönül sana fedadır
Ne olur sen bir gelsen
Özlemle beklediğimiz o güzel günler
Belkide martın sonundadır

Hasretin benim için özgürlüğe küskün bir kafestir
Bu gün bile gelsen bana geç kaldın demektir
Ağızdan çıkmış bir yanlış yemin gibiyim
Sokakta gördüğün o biçare benim gölgemdir
Gelmeni gönülden özleyen çaresiz kalmış biriyim

Bu aralar bir şeyler isteme benden
Sevdadan yana aşktan yana
Hazır değilim her şey zor bana
Şahsen ben ölmek istemem
Seni bu kadar çok severken
Umut varsa herşey güzelleşir