Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Unutulmuş güzel şarkıları hatırlatıyor
Şu kızın bakışlarındaki derinlik
Beni hızla maziye götürüyor
Gülüşündeki o muhteşem sadelik
Umarım yaşadıkça hep gülersin

Duvarlara sinmiş sesin,
Yastıkta kalan kokun
Hatıralar dolu uykusuzluğun
Söylenememiş aşk cümlelerin

Sessizliğin anlına ihaneti yazdı karanlık
Hırçın denizlerde bir sebepsiz sükut
Mevsimler boyu giydi bedenim suskunluk
Sonsuzluk uykusuna sermaye olduk

Çöktü gecenin kahrı pencereme
Odamın tenhasında bir garip yokluk
Aşk susmuş, sadakat yok olup gitmiş
Şefkatin esamesi okunmaz olmuş

O durakta gördüğün son kişi tanıdıktı
Gözlerinin ışığından çok şey çalınmıştı
Yüzüne zorlu yılların derin izi kazınmıştı
Saçları dökülmüş

Görüntüde kusursuz olmak
Hiçbir işe yaramayacak
Tümüyle mükemmelim demek
Her zeminde böbürlenmek
Hiçbir sorununu çözmeyecek
Bence sen ne isen o ol

Sevdanın ahkâmına sadık olmak
Münzevi yaşamın insicamına
Katlanmak demek değildir
Savrulan gecelerin artığı

Fazla düşünmene hiç gerek yok,
Aklında kalıp da yük olmasın.
“Sen de sil, gitsin” diyemezler;
Çünkü sen daha

Aşkın ateşe benzediği söylenir
Oysa ateş masumdur;
Yakmadan önce izin ister.
Aşk ise habersiz girer ruha,

Bu gün yine yalnızlıklar içinde paramparçayım
Kül tablasında yarısına kadar içilmiş
Yenice sigarası gibiyim
Bir yanım kül bir yanım katran
Takvimler bir güne takıldı
Son içimde biraz nefes biraz duman