Günah namına ne varsa yapıyorlar
Vicdanda yok sanki hiç umursamıyorlar
Bunun adı resmen korkaklık
İçlerinde İyiler belki var amma
Kötüler çok daha kalabalık
Umudu dipsiz kuyularda sakladım
Kimse almasın da sana kalsın istedim
Çünkü insan koruyamadığını kaybeder
İyi olanı arzulamaz insan,
Bazen sırf doğru yapacağız diye
En sevdiklerimizden vaz geçtik
Hayallerimizden bile uzaklaştık
Şu bahtsız ömrümüzün üstünden
Nice imkansız kuşlar uçtü
Yaban ellerin gül bahçelerinden
Hayatı güzel kılmak için çabalayan
Ama kendisi hiç mutlu olamayan
Şu ellerimin hakkını kimden isterim
Ah benim yaşadıkça emeğinin
Hakkını almayı başaramayan
Ağlayanların derdine katlanmak için
Gecenin karanlığına sanki biraz ihtiyaç var
Çünkü gecelerde ağlayanların tamamını
Sabaha ulaşamama korkusu sarar
Kapılar açıldı gidiyorlar işte
Yazık ki tüm güzellikleri ile gidiyorlar
Bölük bölük tabutlar omuzlarda
Hayatımızdan sessizce çıkıyorlar
Hangi çağın karanlığıdır bu oyun
Neden bizi boynu bükük bırakıyorlar?
Tebessümlere bile hüzün hakim olmuştur
Kan kustuk dudaktaki kanı gizledik
Kızılcık şerbeti iksirdir dedik şifa niyetine
Döndük hanemizde kan tükürdük
Hani nerede o günler?
Köşelerde boyun büküp ağladığımız
Kırgınlıklarımızı yüreğimizde sakladığımız
Ocağımız tütsün diye geceler boyu çalıştığımız
Tarihin ölgün sayfaları silindi birer birer
Gülüşünle parlayan o ince şafak çizgisi
Gece çatırdarken acının kucağında
Aydınlık usulca yayıldı her yana
Güven tek kullanımlıktır
Çok istesende tekrarı yoktur
Sessizliği seçen, sonsuzluğu çoktan göğüslemiştir
Gözlerde unutulmuş bir tebessümün izi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!