Gölgeler Şiir Doğurmaz Şiiri - Özge Özgen

cümlelerin ünlem biriktirmiş en son hali bu
küllükteki sigara izmaritlerinde
sessizlik hâkim

filtresiz cümlede durmak gibi bir niyetim
yok bu akşam

bütün ağaçları kurutup o güzel
çiçekleri tek başına
besleyemezsin

bırak, zaman yağmuru saklasın
yağmur insanı

gidecek yeri varsa nehirlerin
su konuşmaz

bazen, iki yakası bir araya gelmeyen istanbul gibiyim
fırtınalar yürüyor ön kaldırımlarda
güvercinler sürekli ölü doğuyor

kaşıklarımda inleyen bir
yarasa
yağmura teslim oluyor

kül tutuyorum ateşe
ateşe kül tutuyorum

yüzümde kahverengi lekeler yapışıp kalıyor

dünya, içimden "çık" diyor:
"dünya içimden çık"
bu gece başım ağrıyor

masumiyetimizi çaldılardı
sonra duvar diplerinde büyüyen yaban
otlarına anlattımdı
o korkuyu

iki dişim kaldıydı
beyazlara ayrılan saçlarımda
binlerce günah
binlerce tespih böceği

ışığı yak
hadi ışığı yak
biliyorum bir avuç zencefille rüzgâra
kilit vurulmaz

şimdi, bu sessizlikte bir mum
izliyor beni
bir mum

kurutma beni
kurutma beni
kurutma beni

gölgeler her zaman şiir doğurmaz