BEN SEKİZ YAŞINDA BİR ÇOBANIM Ben sekiz yaşında bir çocuğum, Yüksekova dağlarında küçük bir çobanım. Sırtımda yamalı bir bez çantası, İçinde biraz peynir, biraz lavaş ekmeği… Yol olurum, taşlara takılır düşerim, Dizlerim yara, ellerim kanar; Ben sekiz yaşında bir çobanım. Elime diken batar, ayağıma taş değer, Ne bir “ah” diyenim vardır, Ne bir “vah” edenim… Kendim vahladım, kendim ağladım, Gözüm yaşlı, başımı eğdim, Minik sırtımı koca bir ağaca dayadım. Yorgun, bitkin gözlerim Dağın sessizliğinde uykuya daldı. Gözüm ne oyuncakta kaldı, Ne de çocuklarla oynamakta… Gözüm karşıdaki dağın gölgesinde kaldı, Bir gün özgürce koşmaya özlemliydi. Ben sekiz yaşında bir çobanım, Ama çocukluğum benden çok uzakta. Akşam karanlığı çöker dağların üzerine, Soğuk iner taşlara, sessizlik büyür. Sürümün başında küçücük bir çocuk, Koca dünyanın yükünü taşır gibi durur. Ben sekiz yaşında bir çobanım, Yorgun, bitkin, sessiz… Akşam yemeğinde önümde bir kaşık, Bir parça ekmek, biraz peynir… Çocukluğum sofrada değil, Uzaklarda bir yerde kalmış. Ben kaşığımı ağzıma götürürken Gözlerim yine dağlara dalar. Ve gece olur… Herkes yıldızlara bakar, Ben yarınki yolu düşünürüm. Sekiz yaşındayım daha, Ama hayat beni çoktan büyütmüş. Ben sekiz yaşında bir çobanım… Dağlar kadar yalnız, Rüzgâr kadar sessiz, Bir çocuk kadar umutluyum. Bir gün çantamda peynir değil, Oyuncaklar taşıyacağım. Dikenler değil, Çiçekler batacak ellerime. Ben sekiz yaşında bir çobanım… Ve hâlâ içimde Oynamayı bekleyen Küçücük bir çocuk var.
Selam AykutKayıt Tarihi : 6.11.2026 21:04:00
Şiiri Değerlendir
Selam Aykut'a ait şiirlerin izinsiz kopyalanması, çoğaltılması ve yayımlanması yasaktır. Tüm hakları saklıdır.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!