Anne Yüreği Şiiri - Selam Aykut

Anne yüreği Bir gün Amcam dan yüzüme indi bir tokat, Hâlâ bilmem neydi günahım, neydi suçum? Çocuktum belki yapmişim bir yaramazlık O küçücük bedenimle haykırıyordum, Kırılsın beni döven eller, diyordum. Öyle ağladım ki gözyaşım bile tükendi, Hıçkırıklarım kaldı, sesim içime gömüldü. Annem aldı beni ellerinden Oğlumu öldürdünüz diye haykırdı çaresizce. Sırtımda, yüzümde beş parmağın izi, Bir annenin yüreğinde dinmeyen sızı. Yıllar geçti, amcam bile unutmadı o günü, Ben ise hâlâ unutamadım çocukluğumun hüznünü. Ot biçtim, odun topladım, hayvanlara baktım, Küçük yaşta hayatın her yükünü sırtlandım. Çalışmak ayıp değildi, bunu bilirdim, Ama bir kez olsun çocukluğumu yaşamak isterdim. Arkadaşlarım oyun oynarken sokaklarda, Ben ekmek arardım dağlarda, ovalarda. Benim oyuncaklarım taşlar, dikenlerdi, Çocukluğumun hatırası yorgun ellerimdi. Bin dokuz yüz doksan dört, sonbaharın soğuk bir günü, Eylül müydü, ekim miydi, unutmadım o hüznü. Yağmur yağıyordu, köyümüzü terk ediyorduk, Birkaç giysi, yorgan, battaniyeyle yola çıkıyorduk. Bir zamanlar evimiz olan o topraklardan, Ayrılıyorduk sessizce, gözlerimiz yaşlarla dolarken. Nereye gideceğimizi bilmeden yürüyorduk, Bir çocuk olarak yuvamızı geride bırakıyorduk. Üşüyen bedenimiz sızlayan yüreğimizdı göz yaşıyla yürüdük yürüdük karanlığa.