Kırılırdım Şiiri - Selam Aykut

Bazen çok kırılırdım sana, Ama belli etmezdim hiçbir zaman. İçimde fırtınalar koparken, Yüzümde bir tebessüm taşırdım. Sen beni hep mutlu sanırdın, Oysa ben içimde kaç kez yıkılırdım… Söylediğin bazı sözler vardı, Günler geçse de içimden çıkmayan. Sen belki bir anlık söyleyip unuturdun, Ben gecelerce o sözlerle baş başa kalırdım. Bir cümlen içimde koca bir yara açardı, Ben yine de sana güzel bakmaya çalışırdım. Ben senden uzaklaşmadım, Kırıldığım yerden bile sana tutundum. İçimde binlerce sitem biriktirdim, Ama hiçbirini sevgimin önüne koymadım. Sen belki suskunluğumu kabulleniş sandın, Oysa ben her susuşumda biraz daha yoruldum. Bazen bir mesajını beklerdim, Telefonun ekranına kaç kez bakardım. Bir sesin gelsin, bir kelime söyle diye Kendi kendime bahaneler uydururdum. Senin için sıradan bir gün geçerken, Ben senin bir dakikalık ilgine saatlerimi verirdim. Ben senden çok şey istemedim, Ne dünyayı ayaklarıma sermeni Ne de her an benimle ilgilenmeni… Biraz düşünmeni istedim, Biraz da benim kalbimden bakmanı. Çünkü ben de insanım, Benim de kırılan, yorulan bir tarafım var. Biliyor musun, en çok neye üzülürdüm? Sana anlatmak istediğim şeyleri anlatamamaya… Bir derdimi açsam yanlış anlaşılmaktan, Bir sitem etsem seni üzmekten korkardım. Kendi içimde kendimi sustururdum, Sen üzülme diye ben üzülmeyi seçerdim. Bazen sana kızardım, Sonra kendi kendime seni savunurdum. Belki yorgundur, belki canı sıkkındır, Belki de farkında değildir derdim. Herkesin sana bir bahanesi olurdu, Ama benim kırgınlığıma bir çare bulunmazdı. Keşke bir kez olsun gözlerime baksaydın, Gülüşümün ardındaki yorgunluğu görseydin. Keşke sustuğumda ne düşündüğümü sorsaydın, Her şey yolunda mı diye bir kez merak etseydin. Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey Uzun cümleler değil, gerçekten önemsendiğini bilmektir. Ben seni severken kendimi de unuttum, Kendi kırgınlıklarımı hep sona bıraktım. Senin bir tebessümünle içim aydınlanırken, Bir sözünle gecelerce karanlığa gömüldüm. Ne garip bir şeymiş sevmek; İnsanın en mutlu olduğu yerde En derin yaralarını taşıması… Belki de sen hiçbir zaman bilemeyeceksin, İçimde kaç defa kendimle savaştığımı. Kaç kez sana söyleyeceklerimi yutup, Sırf aramız bozulmasın diye sustuğumu. Ben her defasında kalbimi ikna ettim, Ama kalbim her defasında aynı yerden incindi. Bazen bir yabancıya bile anlatamayacağım Kadar çok şey biriktirdim içimde. Dışarıdan bakınca her şey normaldi, Oysa içimde söylenmemiş cümleler, Yarım kalmış beklentiler, Cevapsız kalmış sorular vardı. Benim en büyük yorgunluğum, Sana anlatamadığım kendimdi. Ve şunu bilmeni isterim; Benim sana olan sevgim, Hiç kırılmadığım anlamına gelmiyordu. Benim sana gülümsemem, Her şeyi affettiğim anlamına gelmiyordu. Ben sadece seni kaybetmekten değil, Seni severken kendimi anlatamamaktan da yoruldum. Belki bir gün dönüp geçmişe bakarsın, Benim sustuğum anları hatırlarsın. Bir zamanlar yüzümde gördüğün o gülüşün Arkasında neler sakladığımı anlarsın. O zaman belki fark edersin; Ben senden sevgisizlik istemedim, Sadece sevginin içinde biraz olsun Kendime ait bir yer aradım. Ben senden uzaklaşmadım… Bunu hiçbir zaman yanlış anlama. Ben kırıldığım hâlde yanında kaldım, İncindiğim hâlde sana güzel baktım. Ama insanın içinde öyle yaralar vardır ki Ne anlatmaya kelime yeter Ne de saklamaya bir ömür… Ve benim sana söyleyemediğim En ağır cümle belki de şuydu: Ben seni kaybetmekten korktuğum için Kendimde kaybolduğumu bile fark etmedim. Sen benim gülüşüme inandın, Ben ise o gülüşün altında Kimsenin görmediği bir ömür adadım