Ceviz ağacı Bir ceviz ağacının gölgesinde uzandım, Başımı yaşlı bir erik ağacının kütüğüne yasladım. Yaprakların arasından süzülen güneş, Yüzüme vurduğunda Sanki senin ellerin dokundu tenime. İki yaprağın arasında gördüm gülüşünü, Bir an gözlerine dağıldı bütün ışık… Ben o ışığın içinde kayboldum; Ne yolumu aradım, Ne de dönmek istedim. Çünkü insan bazen kaybolduğu yerde Kendini değil, sevdiğini bulur. Kuşların cıvıltısı yükselirken gökyüzüne, Derenin şırıltısı karışırken rüzgâra, Ben içimde yalnız senin sesini duydum. Doğa konuşuyordu belki, Ama ben her sesin içinde Senin adını işitiyordum. Sonra elimi göğsüme koydum… Şah damarımda atan her vuruşta Sanki adın dolaşıyordu kanımda. Kanım bedenimi değil, Sana olan sevgimi taşıyordu sanki. Her kalp atışımda biraz daha sen, Her nefesimde biraz daha özlem vardı. Sana olan düşkünlüğüm Esen rüzgârın yapraklara dokunuşu gibiydi; Sessiz, görünmez ama kaçınılmaz… Bir yaprak rüzgârdan nasıl kaçamazsa, Ben de senden kaçamadım.
Selam AykutKayıt Tarihi : 6.11.2026 21:02:00
Şiiri Değerlendir
Selam Aykut'a ait şiirlerin izinsiz kopyalanması, çoğaltılması ve yayımlanması yasaktır. Tüm hakları saklıdır.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!