Çıkmaz sokak Şiiri - Cengiz Karadeniz

Her gece sesin yankılanıyor kulağıma
Sensizliğin ortasında bile beni buluyor o eski
Hatıralar
Kor alevler içinde yanan Kalbimi
Susturmaya çalışıyorum
Sende biliyorsun ki
Bu Ağlayan gözlerimin sebebi sen
Bu alevler ki ikimizi birden yakan
Sen feryat figan ederken ben de aynı gözyaşlarıyla
adını avuçlarıma yazıyordum.

Varlığın bile mutlulukmuş bana, yokluğun ise ölüm.
Şimdi senden kalanlara sığınıyorum
Her sabah seninle uyanıyorum, her nefeste sen varsın.
Kimselere söyleyemedin adını söyleyemedim.
Bir Allah biliyor, bir de ben
İkimiz de aynı yolun mahkûmuyuz.
Benim adımlarım da hep sana çıkıyorken
Senin yollar çıkmaz sokaklara düştü
Ne senden bir iz var geçtiğin yollarda
Nede sana çıkan Bir pusula var yönünü
Gösteren

Gülüşün kulağımda çınlıyor hala
Kalbimi esir ettiğin Gülüşün
Resimlerimiz geliyor aklıma
Her gece bağrıma bastığım
Bakmaya bıkmadığım
Atmaya kiyamadigim resimlerin
Şimdi sen Söyle
Bu çıkmaz sokağın adı gerçekten aşk mı
Yoksa iki kalbin de
Ay ışığında yanması mi..