Ayrılık.. Şiiri - Cengiz Karadeniz

Yıllarca
aynı sokağın kaldırımlarında yürüyordum
Sabahları aynı pencereden
aynı gökyüzüne baktım
Uyandım ama ellerim boştu
parmaklarımın çizgileri
birbirine karıştı
Gülüşlerim aynı masada kaldı
ağlayışlarım aynı yastığa sindi
Seninle büyüdük
birlikte yıprandık
Sevgi bir ev gibiydi
duvarları bizdik çatısı bizdik
Sonra bir gün kapı aralandı
Kimse bağırmadı
Kapıyı açan kimse olmadi
Sadece ayak sesleri
farklı yönlere gitti
Şimdi geceleri
o boş yastığa uzanıyorum
Senin kokun hala
Evimin odalarında
Ellerim Telefon tuşlarında
Sesini duymak istiyor ruhum
Yinede korktum
Elimde tutacak bir şey kalmadı
Resminden başka
Özlemin
göğsümün ortasına
yavaş yavaş oturuyor
Bazen bir şarkıda
bazen bir sokak köşesinde
bazen de
hiçbir şey yokken
ani bir acıyla geliyor
Sen bir yolda kaldın
ben başka bir yolda