Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Bir haşiye bir şerhe, hamil dilde her ama
Olmamışsa mutmain, herkes söyler bir ama

İman, İslam ve Kur’an, tüm beşere nur ama
İnkâr eder o, nur’u, pek çok kalbi, kör, ama

Dünya tektir demeyin fert sayısı dünya var!
Kimininki bir âlem, kiminki si epey dar.
Kimi sığmaz evrene, yönelir ötelere,
İnanır ki şu cihan, değil kula ber karar!

Kimi peri doldurmuş, sırf hayal dünyasına,

İhtiyacım çok duaya;
Bana dua eder misin?
El açınca o Mevla’ya;
Af etmesin söyler misin?

Bilhassa da gecelerde;

Bir aptal gördüm, abdal geçinir,
Cehline şaştım, tükürüp geçtim.
Arifmiş güya, düşte uçunur,
“Euzü…”çekerek, üfürüp geçtim.

“Periden gelirmiş, onun ilhamı”,

Çoklar diyor; benim başım sevdalı
Kaal’e alman, kim diyorsa; ”sev dalı”!

Ne anlar ki; sevmelerden ağaç, dal?
Seveceksen, Münim’i sev be edal!

Şeytan telkinde, nefis baskıda,
Aklım çalışmıyor, sanki dumurda!
En ciddi mesail, çoktan askıda,
Kalp naçar kalmış, gedik var surda!

Cahiller âlemde, âlemse yasta,

Mutlak gelir başa o,Rab etmişse mukadder!
Haktan gelen belaya, olma fazla mükedder!
Sebepler birer perde, kullar ise vesile,
Su-i meyle binaen, fetva vermiş bil kader!

Hayır, ve şer Allah’tan, halk eden o her şeyi,

Dar diyormuş(!) son hak dine, dar kafalı cüce, yobaz!
Laf atarmış dindarlara, şiir (!) yazan bir hokkabaz!
Bu herzeye kızmaz dindar, gülüp geçer istihzayla,
Zira kervan hiç durmuyor, it ürse de avaz, avaz.

Darlık onun kalbinde ki; Hak deyince kindarlaşır!

Çok tuhaf âdemler, türemiş arzda,
Ne adap bilirler, ne bir kaide!
Yaşıyor hayvandan, edall bir tarzda,
Park eder daima, namüsait’e!

Ölçüsü kıstası, yalnızca hissi,

Ey şükür’e bigâne!
Nedir sebep figan’a?
Az mı vermiş ki sana?
Etmiyorsun hiç şükür!

Neler vermiş Rab sana!