Cevdet Altay Şiirleri - Şair Cevdet Altay

İnsanlık insanı hakir görüyor,
Zamane nahağı sevip koruyor,
Zalimler mazlumdan hesap soruyor,
Neden garip, garip bakıyor diye.

Bahtına sığınmış, sınar özünü,

Gönülden gönül’e şimşek çakarken,
Sevdanın alevi canlar yakarken,
Bir karar verip de yola çıkarken,
İnsanın yanında insan olmalı.

Karanlık geçmişten hesap soracak.

Garibi dünyada fazla gördüler.
Sorgusuz sualsiz karar verdiler.
Dost görünüp yüreğinden vurdular.
İki gözü durmaz ağlar garibin.

Gönül tezgahında efkar dokuyor.

Gezerken el ele tutamıyorsak,
İçimizden kini atamıyorsak,
Sarılıp beraber yatamıyorsak,
Birlikte olmanın ne anlamı var.

Sevgiden bir eser yok aramızda,

Nece deyim arzuların bendisen
nece deyim bu gönlümün derdisen
sevincimi sevincime katardın
Ele bil ki,meni memden kopardın
xezan oldu bir nisgilim var benim
Üreyimi alb rufan kar benim

Duydum ki gardaşım Iğdır’a gitmiş,
Söyle bizim elin hali necedir.
Ata ocağını ziyaret etmiş,
Bülbülü ötür mü gülü necedir.

Göçmen kuşlar gider,göç katar, katar.

Duydum ki gardaşım Iğdır’a gitmiş,
Söyle bizim elin hali necedir.
Ata ocağını ziyaret etmiş,
Bülbülü ötür mü gülü necedir...Cevdet ALTAY
*****
Seneler sonra ben sılama gittim

gurbet ellerinde perişan halim,
tutunacak bir dal bulsam ne çıkar,
dosttan darbe yedim yanıyor canım,
artık huzur bulup gülsem ne çıkar.

ciğere çektiler dert ile dağı,

Nazlı yarım ateş sarmış bacayı,
Ellerim koynumda kaldı necil yar.
Can elinden içtim ben bu badeyi
İçerime ateş saldı necil yar.

Necolar

Yar sana demenem gülüm çiçeğim,
Solarsa Necolar bu menim halım.
Vusala çatmadan köhne üreğim ,
Durarsa Necolar bu menim halım.