Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Sen bilmiyorsun ama,
Ben ilkleri hep sende yaşamışım.
İlk nefes alışım,
İlk adım atışım.
İlk aşkım,
İlk şiir yazışım.

İnan bana bensizken herşeyin olsa,
Benimleyken hiçbir şeyin kadar etmez.
Ve yokluğumda saatler geçmezken,
Varlığımda bir ömür sana yetmez
İnan bana aklında ben varken,
Yanında olanın hükmü geçmez.

Sana olan inancımı yitirdim artık,
Çünkü ya dilin yalancı, ya kalbin.
Sana olan güvenimi kaybettim artık.
Çünkü ya sözlerin yalancı, ya gözlerin...
***
Ben bu aşktan da, senden de geçtim artık,

Özledim sevgili, inan çok özledim...
Avuç içlerinden öpmeyi, gözümü açınca seni görmeyi,
Dizlerinin dibinde yatmayı, kokunu ciğerlerime katmayı,
Seninle birlikte sabaha gözlerimi açmayı özledim…

Öyle ki; kimseden saklayamayacak kadar,

İnan çok özlüyorum.
Ama seni değil,
Seni sevdiğim o günleri...
Yüreğimin deli gibi attığı,
Ellerimin titrediği,
Ayaklarımın bağının çözüldüğü,

Eskiden kimi görsem koca adamdı.
Otuz yaşında birini sorsan yaşlıydı.
Herkesler amca, herkesler teyzeydi.
Şimdi kime baksam çocuk, kimi görsem genç…
Acaba benim için mi vakit çok geç.

İnkar etmiyorum,
Söylediğiniz yalan da demiyorum.
Sadece;
Artık gitsin diyorum.
Acım bitsin,
Yürek sızım dinsin istiyorum.

İnsan bir kere sever.
Kalp sevdiğini bir kere söyler.
Tıpkı yaşamak ya da ölmek gibi.
Tıpkı yanmak ya da sönmek gibi.
Kül olmak ya da savrulmak gibi.
Canın çıktığı bedene dönmediği gibi.

İnsan değil ki zamanla değişen,
İhtiyaçlar değişir, beklentiler değişir,
Arzular değişir ama insan değişmez.
Belki olgunlaşır, belki akıllanır.
Belki uslanır ama zamanla değişmez.
Sadece yorulur.

İnsanoğlu ne garip;
Kuru bir soğanı bile kırınca,
Gözü yaşarıyor da;
Kanlı canlı bir insanı kırınca,
Umuruna gelmiyor.