Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Bana sultan olmak varken,
Başkasına köle oldu.
Kızmıyorum,
Demek ki onun da kaderi buydu...

Tamam, kabul kaderin ayrılmakmış benden,
Öyleyse kederin neden düşmez peşimden,
Kaç mektup gönderdim sana gittiğim yerden,
Hiçbiri bahsetmedi mi yüreğimdeki kederden.

Yüzüm yok,
Senden bir şey istemeye.
Lüzum da yok zaten,
Sana dön demeye.
Giden gitti,
Biten bitti.

Bunca yıldan sonra;
Sanmam artık;
Sen de beni sevesin,
Sanmam ki özleyesin,
Bekleyesin gel diyesin.
Benim seni istediğim gibi,

En zoru da ne biliyor musun?
Yaklaştıkça uzaklaşıyor.
Uzaklaştım sandığın anda ise,
Hayaliyle kucaklaşıyorsun.
Gözünü kapayınca karşında buluyor,
Açtığında ise;

Bir şey vardı,
Adına güven dediğim.
Ne yazık kimse kalmadı,
Ardımda güvendiğim...
Yalanmış...
Dünya dediğin,

Yanında emekliyordum.
Sakın kalkma gider diyordum.
Lakin sen gittin ve ben yürüdüm.
Anladım ki yokluğunda hemen büyüdüm...
***
Yanında sevinçten ağlıyordum,

Yazık ki yokmuş kıymetim.
Zaten bu yüzden kopmakta kıyametim.
Anladım ki yokmuş değerim.
Bu sebepten her zulme boyun eğerim.
Vaktiyle neyim var neyim yoksa,
Hepsini sana verdim.

Demek bitti öyle mi?
Artık sen yok musun?
Yani bir daha olmayacak mısın?
Başımı dizine koymayacak mısın?

Demek güneş battı öylemi?

Artık yoksun...
Ve ben hiç olmadığım kadar özgürüm.
Olmadığın için artık bana kızamazsın,
Ellerini benden çekemezsin,
Sevmediğini söyleyemezsin mesela,
Beni kendinden itemezsin,