Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Bir türlü anlamıyorum sevgili;
Madem hiç yoksun koca şehirde,
Nasıl böyle çoksun şu küçük kalpte.
Madem kimse bilmiyor yerin yurdun nerede,
Ben nasıl görürüm seni, baktığım her yerde.
***

Yoktum ben...
Ne içeride ne dışarıda.
Olmadım hiç,
Ne orda ne başka diyarda.
Görmedi kimseler beni,
Ne düzde ne bayırda.

Senden giderken biraz uzaklaştığımda,
Aşkta gurur olmaz deyip dönüyordum.
Oysa dönerken attığım her adımda,
Gurur değil onurmuş tükenen bilmiyordum...

Kapı kapı dolaşıp seni aradığımda,

Sana aşkı anlatmaktan,
Beni anlayacağını sanmaktan,
Mutluluğu sende aramaktan,
Ama bulamamaktan yoruldum.

Üzülme...
Sana sevgim hala çok.
Lakin bilesin ki;
Artık gelmeye vaktim yok.
Yanlış anlama,
Yollar uzak olduğundan değil,

Koşarken yorulmazmış insan.
Senden köşe bucak kaçarken öğrendim.
Bakarken yorulmazmış seven,
Gözlerimi kapadığımda hep seni görünce öğrendim.
Sevgiliye gitmek değilmiş zor olan,
Sevgiliden giderken dizlerim tutmayınca öğrendim.

Yorulur insan...
Ya konuşmaktan ya susmaktan,
Ya acıkmaktan ya susamaktan.
Ya emin olmaktan ya sanmaktan.
Ya inanmaktan ya da kanmaktan.
Bir şekilde yorulur insan,

Her geçen gün;
Biraz daha düşüyorsun yükseklerden,
Biraz daha yitiriyorsun güzelliklerinden,
Sen kaybettikçe sendeki seni,
Başkaları işgal ediyor taşıdığın o bedeni.
Ve sen her geçen gün,

Hiçbir şey karanlık yüreğinde,
Kendimi aramak kadar zor değildi.
Ve hiçbir yük yorgun yüreğimde,
Seni taşımak kadar ağır değildi...

Yüreğimde gizlemişim seni.
Üzerinde bana ait olmayan,
Ne kadar koku varsa,
Kendi ellerimle silmişim.
Kimlerin teni değmişse tenine,
Gözlerimdeki yaşlarla yıkamışım.