Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Yanında rüyadaydım,
Ayrılınca ayıldım.
Uykuda dünyadaydım,
Öldüğümde uyandım.

Yoklukta varlık vardı,

Gönül üzülüyor,
Yaptıkları için,
Yapmadıkları için.
Söyledikleri için,
Sustukları için.
Üzülüyor işte için için...

Ey aşk elinden bertaraf olan kalbim.
Yan sende.
Dilediğin kadar,
İstediğin kadar yan.
Ancak ne kadar yansan da,
Sakın belli etme yandığını.

Yanlış anlama,
Bazen yangını söndürmek için,
Yine yangın çıkarmak gerektir.
Sana sevgiyle bakmam da,
Kalbimi tekrar yakmam da ondan.

Yardım et can...
Yoklar arasında var olmaya,
Gidenler arasında kalmaya,
Olmazlar içinde olmaya çalışıyorum.
Yardım et can,
Günahtaki sevabı,

Ben baştan yanlış yaptım.
Ne olursa olsun,
Seni içime atmayacaktım.
Kim bilir?
Belki o zaman,
Yaram değil, yarim olurdun...

Bu sevdanın bir tarafı ben,
Diğer tarafı hasretindi.
Olmazdı bu yüzden...
Yokluğunla yaşanmazdı.
Soracaklar elbet mahşerde,
O büyük aşka ne oldu?

Sevgiyi ve aşkı soruyorlar,
Ne farkı var diyorlar.
Çokta bir fark yok aslında.
Biri yokluğunda özlenir,
Diğeri varlığında.
Biri tatlı, diğeri tuzlu su gibi.

Sanma ki hem yazdım hem yaşadım.
Ben yazmaya başladığım gün
yaşamayı bıraktım.

Sonunda sen de özledin ya,
Sonunda gel dedin ya,
Beklediğini söyledin ya...
Gayrı ben buralarda nasıl durayım.
Senden uzak nasıl kalayım.
Cennetinin kapısı aralanmışken,