Sevmekten mi korkuyosun, neyin inadı?
Beklemekten mi sıkıldın, bana mı küstün?
Soğuttu mu zaman, heyacan mı kalmadı?
Bu gün susuyorsun, özlüyordun dün...
Bir bana bağışla bergüzarı sesinden.
Vefa koyup yolları kesmişsin.
Kırklayanı, kırdı sende vefa!
İt deyip, iteni izlemişsin.
Paklayanı üzdü sende vefa!
Bir şaşkın haldesin duyan bırakmaz.
Yıktığın bin hayal değildi sadece,
Umudu soldurdu son gece.
Suskunluğun içimde büyüttüğü bilmece,
Seni ben kadar kim sevebilir?
Gözlerinden öperken sızardı içime zaman,
SENLİ
Beynime istiflemişim senli anları.
Senin gülüşün, susuşun, ağlayışın.
Hatırlamak zor olmuyor hiç onları!
Senlilerin içinde yok, olmayışın!
Süremezsin sevmediğin bu şehirden atları;
Kanadı kırık, yüreği buruk, düşük suratları.
Keskin dilin, asi ruhun ördü sana bu muratları!
Bensizliğe mahkûmsun…
Yollar kavuşmaya değil, ayrılığa çıkar;
Olamaz ismi öylesine sevmelerin!
Hangisine sinmiş, o en acı sessizliğin.
Varılmış ismi, gitmeden sözde hedefin.
Gerçeğisin!Sen benim sevgilim değilsin!
Tükense yaşlarında gözlerim, sende erise.
Ben seni gözlerimle sevmedim.
Görebiliyorum buruşuk yanaklarını.
Ben seni kulaklarımla sevmedim.
Duyarım billûr sesinden doğacak çatalları.
Ben sana dokunamadan sevdim.
Biliyorum çıkacak kamburlarını.
Sen şimdi bir başkasının
eğreti gölgesinde
beni unuttuğunu sanıyorsun.
Oysa ben,
senin “geçti” dediğin yerlerde hâlâ
Sen bu masum ömrün en dibisin,
Akıtılan gözyaşının en pisisin.
Sözünde duranın değil, yalanın izisin;
Sen, şerefli bir ismin cehennemisin!
Biriktirdiğim ne varsa yandı,
Bir gün solacaksa bakışlarım, bu yalancı aleme.
Ellerimde ellerini isterim, gözlerimde gözlerini.
Son bir soluk kalmışsa emanet bu bedene.
Nefesimde nefesini isterim, yelinde sesini...
Binbir renge de veda ise bu soğuk ayrılık.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!