Bizim sonumuz yok ana…
Çünkü biz zaten son denen şeyin içinde doğduk.
Bizim yolumuz hep yokuş, hep taş, hep diken.
Biz düştükçe kırılmadık sanma, sadece sessizleştik.
İnsanın içindeki yangın büyüdükçe dili kısalır, sen onu suskunluk sanırsın.
Ben şehirde yalnız bir gölge gibi dolaşırken,
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta