Bergüzarım Şiiri - Mehmet Alper 2

Hangi azabın aşireti bu;
Âdab-ı muâşereti bilmeyen.
Bu soğuk bankta neyin nesi?
Üstünde üşüyen parkın kedisi.

Derin nefes alıp da iç çektiğime bakıp korkma,
İçimde kor alevlerin körüklenen yorgun nefesi.

Bergüzarım, hoş geldin, şaşkınlığımı bağışla.
Bugün de geleceğini biliyordum aslında.
Seninle konuşuyordum, gökte ışıldayan resminle. Kavga ediyordum yıldızlarla;
Sönük kalıyorlar yanında, bir de kıskanıyorlar.

Ah! Bergüzarım;
Gönül kitabımda değişmeyen müfredatım.
Geceye sermek için seni, yükseldikçe düştü dermanım. Rengim siyah, gökte siyah beyaz fermanım.

Okuyup yorulma, anlatayım ben sana, Bergüzarım. Gökte dolunay sen, yıldız sen, ışık sen.
Kısaca;
Siyah ben, beyaz sen…